Οι καλύτερες, οι πιο fun ταινίες έχουν την θεματική του roadtrip. Επ! Φίλε λάρωσε, λάρωσε σι λέω, δεν γράφουμε σήμερα για το Κρασιά και Ταινίες που το έχουμε κάνει σαν την «Λάμψη του Φώσκολου», με κάτι από τον «Τελευταίο Κρασοκράτορα» και ρεκόρ επεισοδίων στο γκίνες. Σήμερα έχουμε να κάνουμε με κάτι πιο εξωστρεφές. Κάτι πιο outgoing που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Ακούγομαι λίγο σαν τον Δήμο Σταρένιο στην «Χαραυγή της Νίκης», όπως είχε διατυπωθεί από τον σεναριογράφο της ταινίας Γιώργο Λαζαρίδη για τους Γερμανούς και την κατοχή. Η αλήθεια είναι βέβαια πως εγώ είμαι τόσο αγαθιάρης  που θεωρώ ότι όλοι είναι φίλοι μας. Όπως και να έχει το πράγμα σήμερα θέλει δραστηριότητα, φυσική κατάσταση, χυμό ρόδι και ταχίνι με μέλι για πρωινό, και φυσικά όπως λέει και ο πατέρας μου, «ετοιμότητα με τα ποδοσφαιρικά μας υποδήματα» όποτε με χρειάζεται για καμιά αγγαρειά. Στύβουμε λοιπόν πρωί το χυμάκι μας, ρόδι,γκρέιπφρουτ, πορτοκάλι, ότι έχουμε βρει πιο φθηνό στην λαϊκή της Τρίτης και ξεκινάμε. «Χαρούλη όχι στα βαθιά παιδί μου» που έλεγε και γνωστή διαφήμιση παγωτού με τον τεράστιο Χάρυ Κλυν, και πάμε για ταξιδάκι ημερήσιο, με αυτοκίνητο, λεωφορείο, ποδήλατο, ο καθένας ότι μπορεί.  Και όταν μιλάμε για ημερήσια, θέλουμε δεν θέλουμε, μας πιάνει εκείνη η χαρά, το σκίρτημα της καρδούλας όταν μας λέγανε στο Δημοτικό ότι στις τάδε Μαϊου θα πάμε στον Άγιο Νικόλαο Ναούσης, ή στο Δίον, στη Βεργίνα, στους Φιλίππους, ή στα εξωτικά Χίλια Δένδρα.

                Με όλα όσα μας έχει στερήσει λοιπόν η ενηλικίωση, όπως την παιδική αθωότητα και  ξεγνοιασιά, και αυτή την απεριόριστη ενέργεια και περιέργεια του μπόμπιρα που όλα του φαντάζουν καινούρια και θαυμαστά, μας έχει δώσει και μια ψευδαίσθηση του αυτεξούσιου. Μπορούμε πλέον και με λίγα σχετικά χρήματα και με μικρές θυσίες, (όλη την βδομάδα μακαρόνια π.χ. ή το λογαριασμό τηλεφώνου τον άλλο μήνα) να πάμε ένα μικρό οδικό ημερήσιο ταξίδι καθώς οι αποστάσεις έχουν μικρύνει με τις νέες οδικές αρτηρίες και η βενζίνη είναι φθηνή. (εδώ καγχάζουν οι βρυκόλακες και οι επτά αδελφές εταιρίες εμπορίας καυσίμων). Ένα ημερήσιο ταξιδάκι με μια σχετική ταλαιπωρία για τον οδηγό που δεν θα μπορεί και να πιει, αλλά όλοι οι άλλοι θα περάσουμε υπέροχα, και αυτό θα του προσφέρει μια ηθική ικανοποίηση. Μιας και η βάση μας λοιπόν είναι η Θεσσαλονίκη, είναι πάρα πολλοί οι προορισμοί που μπορούν να μας προσφέρουν μια Κυριακάτικη προσωρινή ανάπαυλα από το καθημερινό μας εργασιακό βασανιστήριο, που ακόμη και ο Σίσυφος δεν θα ζήλευε καθόλου. Κυριακή πρωί, λοιπόν πάμε τα παιδιά στα πεθερικά, δίνουμε στους παππούδες τα χάπια, αλλάζουμε σώβρακα μην μας τύχει κανένα τυχερό «τοις ελεύθεροι», παίρνουμε μπουφάν, και μια αλλαξιά για το δρόμο, και φύγαμε για οινικογαστρονομικό Roadtrip, με προορισμό που να συνδυάζει φυσικό περιβάλλον, καλή ντόπια κουζίνα, οινική παράδοση, και καλά ζαχαροπλαστεία για μετά.

                Την προηγούμενη Παρασκευή λοιπόν , (γιατί έτσι βόλευε και για κανέναν άλλο ιδιαίτερο λόγο) ο φίλος μου ο Σάκης , επαγγελματίας του χώρου των υπηρεσιών του Ταξί, και πνευματικός μου αδερφός επί σειρά ετών, συνένοχος σε πολλά παρομοίου είδους πλημμελήματα, μου πρότεινε να πάμε για προσκύνημα στην Σίψα Δράμας , όπου βρίσκεται η Ιερά Μονή όπου είναι θαμμένος ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης. Εγώ επειδή είχα την ανάγκη να ξεσκάσω, ήθελα να ανάψω και ένα κεράκι σε έναν άγιο που προσφάτως γιόρταζε, και πετάω την σκούφια μου για βόλτα, δέχτηκα σαν «έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος» που λέει και ο Καβάφης. Ξεκινήσαμε λοιπόν με τον Σάκη, ανεβήκαμε από Εγνατία Οδό, προς Καβάλα, και μόλις φτάσαμε στην έξοδο της Αμφίπολης βγήκαμε από εκεί και κατευθυνθήκαμε προς Δράμα και την Σίψα που είναι μόλις δέκα λεπτά έξω από το αρχαίο Ύδραμα. Ξεκινήσαμε 10 το πρωί και με ένα σύντομο διάλλειμα για «φρέντι ισπρέσσιο πακέτου», 11.45 ήμασταν έξω από την   Ιερά Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος του συνοικισμού των Ταξιαρχών «Σίψας» Δράμας. Ξέχασα να αναφέρω ότι χωρίς να το ξέρουμε εκείνη την ημέρα οκτώ Νοεμβρίου, γιόρταζαν και οι Ταξιάρχες, και ίσως να ήταν και σημαδιακό, αλλά αυτό ανήκει σε άλλου είδους αρθρογραφία.

Προσκυνήσαμε λοιπόν στο Μοναστήρι τα λείψανα του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη. Μας κέρασαν οι μοναχές αυτόν τον ελληνικό καφέ, το λουκούμι, και τον γλυκό άρτο που μόνο όσοι επισκέπτονται μοναστήρια μπορούν να αντιληφθούν την νοστιμιά του, και αυτό που σημαίνει φιλοξενία στον ελληνικό ορθόδοξο μοναχισμό. Εν συνεχεία και αφού πήραμε εξαιρετικής ποιότητας γλυκό του κουταλιού κυδώνι και μαρμελάδα βερίκοκο φτιαγμένα από τις μοναχές, από την έκθεση της Μονής, και αναμνηστικά και μικροδώρα για φίλους και συγγενείς, ή ώρα είχε πάει 1 παρά δέκα. Το Μοναστήρι έκλεινε στις 1 το μεσημέρι επειδή ήτανε Παρασκευή. Έπρεπε να φύγουμε λοιπόν, και από υποχρέωση και από πείνα καθώς ο πρωινός καταψυγμένος εσπρέσσιος, παρά το κέρασμα στην Μονή, μας είχε θερίσει το στομάχι. Τώρα όμως και αφού εκτελέσαμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα, άρχιζαν τα ωραία.

                Πεινάω μου λέει ο Σάκης. Παρασκευή, νηστεία είναι του λέω. Τι να φάμε και που. Προαιώνιο το ερώτημα. Πάμε καμιά Καβάλα, εκεί στο Περιγιάλι να φάμε καμιά νηστίσιμη γάμπαρη, κανά σαγανάκι μύδια κτλ να πιούμε και κανένα τσίπουρο ή κρασάκι. Εγγυημένο το φρέσκο μαλάκιο. Καλή ιδέα μου λέει, και ήταν έτοιμος να κόψει αζιμούθιο για εκεί. Στιγμιαία αλλάζω απόφαση, μετά από μερικά δευτερόλεπτα θολούρας και κολλημένου browser, σαν τον Τραβόλτα στο Pulp Fiction, και λέω όχι ρε φίλε. Πάμε Δράμα, είμαστε δέκα λεπτά απόσταση, έχω να την επισκεφτώ τρία χρόνια, και πώς να το κάνουμε. Είναι το Οινικό Μάρλμπορο της Ελλάδος, με σωρεία εξαιρετικών  οινοποιείων γύρω της, με χρόνια οινική και γαστρονομική παράδοση, και ήταν και ένα από τα πρώτα roadtrips που είχα κάνει μικρός με τους γονείς μου. Δεν το είχα και πολύ , σε δευτερόλεπτα είχα πείσει το Σάκη, αλλάξαμε τον προορισμό στο gps και φύγαμε για Δράμα.

                Παρά το γεγονός όμως ότι το παίζουμε δήθεν κοσμοπολίτες, μποέμ, και γενικοί νταλαβερτζήδες, η χρόνια απουσία, μας είχε δημιουργήσει κενά μνήμης. Trip advisor λέω στο Σάκη για να δούμε που θα φάμε. Και για να μην πατήσουμε καμιά νάρκα που έλεγε και ένας παλιός βετεράνος της Κορέας, αλλά και γιατί θα ήταν υποτιμητικό και ξεφτίλα από μέρους μου, να ρωτήσω τα μεγάλα κεφάλια της οινογαστρονομίας Αστέριο ή τον Θωμά που να πάμε για καλό φαγητό και κρασί στη Δράμα. Χώρια το κράξιμο από τον Αστέρη για το είδος της ερώτησης, και την ανημερωσιά από μέρους μου. Τrip Αdvisor λοιπόν, εχεμύθεια και ασφάλεια. Ειδικά, όταν δείτε πολλές κριτικές σε αριθμό και στην πλειοψηφία τους καλές. Έπρεπε όμως να βρούμε και νηστίσιμο φαγητό, και ποιοτικό, και εστιατορικό και τίμιο οικονομικά, γιατί παρά το γεγονός ότι μας αρέσει το καλό, αυτές οι εκδρομούλες γίνονται με θυσίες, και πρέπει να είμαστε σε θέση να τις επαναλάβουμε σύντομα.    

                Αφού έβαλα και φίλτρο αναζήτησης για vegan φαγητό το trip advisor μου πέταξε πρώτο σε κριτικές και σε αριθμό και σε μέσο όρο βαθμολογίας γενικό, το εστιατόριο «Εντράδες» στο πολυσύχναστο κέντρο της Δράμας, στην οδό Σκρά και στον αριθμό 84. Το 84 το έχουμε για γούρι, γιατί μας θυμίζει το πρώτο terminator. Με το 84 λοιπόν αριθμό στην  οδό, και με διθυραμβικές πολλαπλές κριτικές στο trip advisor δεν μπορούσαμε να κάνουμε λάθος. Παρκάρουμε σε μια γωνία τριάντα μέτρα από το «Εντράδες» και αντικρύζουμε ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο εστιατορικό χώρο, με πολύ ιδιαίτερα τραπέζια, όχι ιδιαίτερα μεγάλο σαλόνι, ανοιχτή πεντακάθαρη, πανέμορφη κουζίνα, με μαγείρισσες ντυμένες άρτια και όπως πρέπει για προσωπικό κουζίνας, ένα άψογο παλικάρι στο πάσο και τις παραγγελίες , όπου υπήρχε και βιτρίνα με εξαιρετικό σπιτικό μαγειρευτό φαγητό, που πρέπει να ήταν γιος του ιδιοκτήτη, αν εικάζω σωστά. Αριστερά όπως μπήκαμε μια αρκετά μεγάλη και ικανή προθήκη με φιάλες κρασιού από όλα τα πολυπληθή οινοποιεία της περιοχής της Δράμας, του Παγγαίου, της Θράκης  και όχι μόνο, με αντιπροσωπείες από όλα σχεδόν τα επώνυμα οινοποιεία των ανωτέρω περιοχών, αλλά και κάποιων ετικετών που έβλεπα για πρώτη φορά. Η χαρά του παιδιού λοιπόν. Στα όρια της αγένειας και αυτού του εντός ορίων διακριτικού θράσους, ρώτησα το παλικάρι που ήταν στο πάσο για μια φιάλη που μου ήταν άγνωστη, και αν μπορώ να την πιάσω στα χέρια μου και να την δω. Ευγενέστατος αν και καιγότανε από δουλειά , γιατί ερχότανε συνεχώς κόσμος, και έπαιρνε φαγητό πακέτο για το σπίτι, αλλά υπήρχε και ντελίβερυ, μου την έδωσε και μου είπε να πάρω το χρόνο μου.

                Εκμεταλλευόμενος την ευγένεια του εξαιρετικού επαγγελματία νεαρού, τον ρώτησα τι υπήρχε σε νηστίσιμο ή βίγκαν, όπως θέλετε πείτε το φαγητό. Αφού μου είπε ότι υπήρχε σαγανάκι μύδια, αχνιστά, γαριδομακαρονάδα κτλ, μου είπε ότι έχει σαρμαδάκια, κριθαρότο μανιταριών με λάδι άσπρης τρούφας, φασολάδα από τα μαγειρευτά και ότι αν σκεφτόμασταν οτιδήποτε από ζυμαρικό θα  μπορούσε σε δέκα λεπτά να το έχει έτοιμο. Βιαζόμασταν και λίγο, πεινούσαμε και πολύ, αφήσαμε τα θαλασσινά για άλλη μέρα, και πήγαμε σεμνά και ταπεινά αλλά οι επιλογές μας δικαίωσαν. Παραγγείλαμε μια μερίδα παραδοσιακή φασολάδα, μια σαρμαδάκια, ένα κριθαρότο μανιταριών με άρωμα λευκής τρούφας, και  βραστά άγρια χόρτα.

Από κρασί τον ρώτησα, μπορούμε να παραγγείλουμε ποτήρι; Βεβαίως μου απάντησε ο χαμογελαστός νεαρός, με ιδιαίτερη λάμψη και υπερηφάνεια στο πρόσωπο του, γιατί μπορούσε να μου δώσει την συγκεκριμένη απάντηση. Όποια ετικέτα θέλετε μου είπε, και τέθηκα προ μεγάλης εκπλήξεως γιατί υπήρχαν αρκετές εξαιρετικές και όχι φθηνές ετικέτες. Αυτό σήμαινε ότι το «Εντράδες» ήταν ιδιαιτέρως φιλικό στον οινόφιλο και είχε και την εκτίμηση και την προτίμηση των οινοποιείων της περιοχής του και όχι μόνο. Ότι πέρα από εξαιρετικό ποιοτικό, αυτό που λέμε «εστιατορικό» φαγητό ήξερε να πουλάει και κρασί. Τι θέλετε μας ρώτησε ο φοβερός εστιατορικός πασαδόρος που αν έπαιζε βόλεϋ θα έπρεπε να παίζει στην εθνική Κούβας. Ότι έχεις ανοιχτό σε λευκό του είπα για εμένα για να μην κάνω κατάχρηση της ευγένειας, και ο Σάκης του ζήτησε λευκή Βίβλια Χώρα γιατί δεν ήταν ανοιχτός σε προκλήσεις, και αυτήν ήξερε, αυτήν εμπιστεύονταν.

                Σε λίγα λεπτά και δεν μπορώ να το αποδώσω στην πείνα , ούτε στο ταξίδι, δοκίμασα ένα από τα καλύτερα σαρμαδάκια που έχω φάει στην ζωή μου. Και όπως έλεγε ένας τεράστιος παλιός μάγειρας και εστιάτορας, θες να καταλάβεις αν ένα εστιατόριο ελληνικής κουζίνας είναι καλό. Ρώτα αν έχει σαρμαδάκια δικά του, και δοκίμασε. Αν είναι καλά , καλό είναι και το μαγαζί. Και εδώ τα σαρμαδάκια παίρνανε πρωτάθλημα πενταετίας. Πεντανόστιμα, με τον άνιθο, τα μυρωδικά, το λεμόνι , το ξυνό, το σωστό βράσιμο του κληματόφυλλου, το ομοιόμορφο και όσο πρέπει σπυρωτό του ρυζιού, η συμφωνία του αλατιού με τα μυρωδικά, θύμιζαν τον Άγιαξ της δεκαετίας του 70. Τα χόρτα όντως άγρια, και όχι απλώς αντίδια καλλιέργειας βαφτισμένα, ζεστά με το ελαιόλαδο τους το εκλεκτό και το λεμονάκι τους και το αλάτι τους όλα σωστά. Ιδιαίτερα μεγάλη και ικανοποιητική η μερίδα του κριθαρότου μανιταριών που η  ποιότητά της έδειχνε μαγειρική ικανότητα πολύ πάνω του μετρίου, και ίσως μάγειρα που έχει εμπειρία ανώτερων γαστρονομικών απαιτήσεων στο παρελθόν.΄Όπως και να έχει μας καλοάρεσε το κριθαρότο και μας χόρτασε. Η γαστρονομική έκπληξη όμως ήταν η φασολάδα. Πέρα από το γεγονός ότι μας εξέπληξε η ποσότητά της, καθώς μας σερβιρίστηκε στην κυριολεξία σε οικογενειακού μεγέθους γαβάθα, και μετά ακολούθησαν και ατομικά γαβαθάκια για να σερβιριστούμε. Το άρωμα της, η γεύση της ήταν γιαγιαδίστικα. Λες και την είχε σιγοβράσει η γιαγιά μου η σχωρεμένη η Νίτσα η Πρύτανις του λαδερού και του νηστίσιμου ανά την υφήλιο, στην ξυλόσομπα στο κουζινάκι του πατρικού μου, όπως έλεγε ένα δωματιάκι που το είχαμε για να μαγειρεύουμε μην μυρίζει το υπόλοιπο σπίτι, και όλη την ημέρα την περνούσαμε εκεί, δοκιμάζοντας και εκφέροντας δημοκρατικές απόψεις σε μια μαγειρική γιαγιαδίστικη δικτατορία.  

                Ιδανικό pairing λοιπόν τα σαρμαδάκια με την λευκή Βίβλια Χώρα που πήρε ο Σάκης, και εγώ με ένα Βιδιανό από την oenops με το απαλό χρώμα του λεμονιού, τα λευκά φρούτα, αχλάδι, ξινόμηλο, λευκόσαρκο νεκταρίνι, τα εσπεριδοειδή κίτρο και λάιμ κυρίως, και τα βοτανικά χαρακτηριστικά του χαμομηλιού που με εξέπληξαν σε συνδυασμό με μια υποτυπώδη ορυκτότητα που ίσως και να την φαντάστηκα από τον ενθουσιασμό μου για όλη την ημέρα. Αξιομνημόνευτο το γεμάτο σώμα του, ικανοποιητική οξύτητα και αρκετά διαρκής επίγευση βοτανική, που έδενε απίστευτα με τον άνιθο που είχαν τα σαρμαδάκια, τον μαϊντανό της οσκαρικής φασολάδας και το σέλινο και τις πράσινες και κόκκινες πιπεριές, που περιείχε αυτή. 

                Όλα καταπληκτικά λοιπόν, ιδανικό το pairing της υποτυπώδους ορυκτότητας και της υψηλής οξύτητας, με το άρωμα της λευκής τρούφας του κριθαρότου, και τώρα η κρίσιμη στιγμή. Γλυκάκι θα πάρετε; Αν υπάρχει  κάτι νηστίσιμο ναι. Δυστυχώς όχι, δύο γλυκά και τα δύο με βάση το γάλα και το φρέσκο βούτυρο. Μόνο το λογαριασμό. Εκπληκτικά τίμιος και αυτό αναδεικνύει ακόμη περισσότερο το «Εντράδες» ως προορισμό κάποιου που θέλει να φάει καλά, με μεγάλες μερίδες, γαστρονομικά και εστιατορικά με την έννοια του όρου όπως αυτή πρέπει να είναι, και κυρίως τίμια, χωρίς να του λείπει του πορτοφόλι όταν φεύγει.

                Από πού είστε παιδιά μας ρώτησε στο τέλος το αφεντικό και πατέρας του ανωτέρω εξαιρετικού νεαρού πασαδόρου που σας ανέφερα. Από την Θεσσαλονίκη, στο trip advisor σας είδαμε και η βαθμολογία και οι κριτικές μας κίνησαν την περιέργεια. Θα είχατε την καλοσύνη να μας γράψετε και την δική σας; Αλίμονο. Και αφού δεν δεχθήκατε το γλυκάκι μας το κερασμένο, πάρτε αυτήν την φιάλη Καμπερνέ Σοβινιόν, Μερλό και Συρά, που σας έκανε εντύπωση. Ένας φίλος μου την παράγει σε ένα μικρό οινοποιείο κοντά στην Αμφίπολη. «Εννέα Οδοί»   το όνομα της, το προηγούμενο όνομα της Αμφίπολης διότι ακριβώς και στα προμακεδονικά αρχαϊκά της χρόνια, περνούσαν από εκεί όλοι οι δρόμοι του τότε οινικού, γαστρονομικού και νομισματικού σύμπαντος.

                Την κριτική για το συγκεκριμένο κρασί θα σας την κάνει ο Θωμάς ή ο Αστέρης, όταν δεήσουμε και την ανοίξουμε μετά την νηστεία των Χριστουγέννων, γιατί το συγκεκριμένο κρασί σηκώνει μόσχο σιτευτό.  

                ΥΓ. Η περιοχή της Δράμας, του Παγγαίου εν γένει, της Καβάλας, της Αμφίπολης, έχει ιδιαίτερο οινικό και γαστρονομικό ενδιαφέρον, με πολυάριθμα οινοποιεία, εστιατόρια , ταβέρνες, για ψαροφαγία, για κυνήγι, για υψηλή γαστρονομία, και μπορεί κανείς να πετύχει ιδιαίτερα καλές τιμές σε καλό ελληνικό κρασί στα εστιατόρια λόγω της εγγύτητας των πολυάριθμων και εξαιρετικών παραγωγών. Από το Ύδραμα, λοιπόν, την Σίψα (Ταξιάρχες), το μυστηριώδες Παγγαίο, και την αφετηρία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Αμφίπολη, αγωνιστικούς χαιρετισμούς.  Και μην το κοροϊδεύετε, γιατί το έχω κάνει, μπορείτε να κάνετε την «ημερήσια» σας και με τουριστικά λεωφορεία. Ένα σωρό φεύγουν από την Αριστοτέλους κάθε Σάββατο και Κυριακή πρωί. Και πολλά πρακτορεία με οινικούς προορισμούς στο πρόγραμμά τους. Άσε που αν οδηγάει ο επαγγελματίας οδηγός λεωφορείου, πίνει ολόκληρη η παρέα, και όχι και τόσο υπεύθυνα.