Επανερχόμαστε χωρίς εισαγωγή. γιατί την κάναμε στο προηγούμενο μας άρθρο, ‘chardonnay και ζόμπι’ Volume 9A που τόσο αγαπήσατε, ώστε μας ζητήσατε συνέχεια για το υπερφυσικό. λες και  είστε ο Χουάν των Νεκρών ή ο Βαν Χέζινγκ ξέρω εγώ,  στο κυνικό και «περίεργο» σύμπαν του Jim Jarmusch. Ο Τζιμάκος ο Τζάρμους λοιπόν, και όχι ο Πανούσης, που μοιάζει καταπληκτικά με έναν πολύ φίλο, Συμβολαιογράφο, όχι τον Διαμαντόπουλο (ψαχτείτε στο Εrtflix για την καταπληκτική σειρά του 1979), λατρεύει να κάνει ταινίες τοποθετώντας «περίεργα όντα» σε περίεργες συνθήκες και εκτός των νερών τους.  Τα αναγκάζει δε να κάνουν ακόμα πιο περίεργες, φιλοσοφικές σχεδόν συζητήσεις , για προαιώνια ερωτήματα που έχουν απασχολήσει κατά καιρούς εγνωσμένης αξίας ποιητές και λογοτέχνες. Μάλιστα πολλές φορές τους ηρωοποιεί, όπως τον William Blake τον ποιητή στο ασπρόμαυρο western του, το Dead man με το Γιαννάκη τον Depp πριν ξεκινήσει να κάνει τον ναυαγοσώστη στους Πειρατές της Ψαροκαϊκής.  

 Με βιάση λοιπόν  ξεκινάμε αυτή τη φορά με το αφιέρωμα του στις ταινίες με βαμπίρ, με βρυκόλακες , με δράκουλες , όπως αρέσει στον καθένα να τις αποκαλεί, και συγκεκριμένα, σε μια από τις πιο σκοτεινά  ρομαντικές ταινίες που έχουν αφιερωθεί σ’ αυτούς τους νυχτόβιους πρωταγωνιστές των εφιαλτών της προγιαγιάς μας, με τον απίστευτο τίτλο “ONLY LOVERS LEFT ALIVE”. Mόνο οι εραστές θα μείνουν ζωντανοί λοιπόν και εμείς τα γεροντοπαλίκαρα κι οι μεγαλοκοπέλες που έλεγε ευγενικά η γιαγιά μου η κύρα Νίτσα, να πα να νανανα. Μόνο που εδώ  τα ζόμπι δεν είναι κανονικά ζόμπι αλλά κοινοί θνητοί, που από τις καταχρήσεις , τα ναρκωτικά το αλκοόλ, το τζόγο, την ρύπανση και την καταστροφή του περιβάλλοντος έχουν δηλητηριάσει το αίμα τους και καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη την επιβίωση των ρομαντικών και καλλιτεχνικών ψυχών των αιμοδιψών, αιωνόβιων εχθρών του φωτός. Οι Βρυκόλακες του Αμερικανού ιδιόρρυθμου  λάτρη των μπλουζ, της Αμερικανικής χωριάτικης επαρχίας, της κλασσικής ποίησης και λογοτεχνίας ονομάζονται Αδάμ και Εύα, όπως το ζευγάρι του προπατορικού αμαρτήματος και είναι ένας μουσικός της αναγέννησης  με καταπληκτικές μουσικές δημιουργίες ανά τους αιώνες και μια συλλογή καταπληκτικών κιθάρων Τom Hiddleston, και η σύντροφός του ανά τους αιώνες, και ανά τις δεκαετίες μούσα του Jarmusch, Tilda Swinton. Η τρίτη της παρέας Mia Wasikoska αδερφή της Swinton χαλάει την επανένωση των δύο ηρώων μας , και επαναφέρει την απελπισία του πρωταγωνιστού μας, που επηρεασμένος, από την παρέα με  τον λόρδο Βύρωνα, την Μαίρη Σέλλεϋ , και τους εγγλέζους ρομαντικούς ποιητές θέλει ν’ αυτοκτονήσει και παραγγέλνει μια ξύλινη σφαίρα για τριανταοκτάρι περίστροφο την ώρα που απολαμβάνει σε ποτηράκι του λικέρ αιματάκι 0 ρέζους αρνητικό.

Εμείς αναλογιζόμενοι το “Love’s not Time’s fool, though rosy lips and cheeks Within his bending sickle’s compass come: Love alters not with his brief hours and weeks, But bears it out even to the edge of doom. If this be error and upon me proved, I never writ, nor no man ever loved.” (Ο έρωτας δεν είναι τσιράκι του χρόνου, παρόλο που τα ρόδινα χείλη και μάγουλα υποκύπτουν στο λυγιστό του δρεπάνι. Ο έρωτας δεν φθείρεται από τις σύντομές του ώρες και εβδομάδες, αλλά αντέχει ακόμα και μέχρι την άκρη του χαμού. Αν αυτό είναι λάθος, και μου αποδειχθεί, δεν έγραψα ποτέ, και κανείς ποτέ δεν ερωτεύτηκε», ένα από τα πιο γνωστά ερωτικά σονέτα του Σαίξπηρ), ανοίγουμε μια Μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς , ξηρή και όχι επιδόρπια η γλυκιά όπως η κλασσική Μαυροδάφνη Πατρών. Και επιλέγουμε την ξηρή μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς όχι γιατί προέρχεται από πιο μικρόρρωγο κλώνο της γνωστής υποτιμημένης πέραν του δέοντος ποικιλίας , αλλά γιατί βγάζει πιο πολύπλοκα, πιο σύνθετα και ιδιαίτερα κρασιά. Ανοίγουμε λοιπόν μια παλαιωμένη μαυροδάφνη που λατρεύει τα χρόνια και την παλαίωση σε βάθος χρόνου όπως και τα βαμπίρ μας. Απολαμβάνουμε τις έντονες τανίνες της που μόνο ο χρόνος τιθασεύει , το δυνατό της  σώμα όταν οινοποιείται σωστά και είναι προϊόν χαμηλοπαραγωγικού αμπελώνα, την όχι ευκαταφρόνητη οξύτητά της,  , τα μαύρα φρούτα της,  τα βατόμουρα, τα αποξηραμένα δαμάσκηνα, τη δάφνη στη μύτη της, και  το βαθύ πορφυρό χρώμα στο ποτήρι που την κάνει να μοιάζει με αίμα.   Με έντονη ρομαντική διάθεση παρέα με τον καλό μας ή την  καλή μας και με την αίσθηση ότι είμαστε από κοινού σαν ζευγάρι το μόνο υγιές και όμορφο και άξιο να συντηρηθεί αλώβητο, σε έναν πρόστυχο κόσμο που διαβαίνει τον δρόμο της απωλείας, συνδυάζουμε την λατρεμένη αλλά παρεξηγημένη και ταυτόχρονα μεγαλειώδη μαυροδάφνη που έχει λατρέψει το βαρέλι,  της και έχει αποκτήσει πια έναν πιο ήπιο πιο ευγενικό χαρακτήρα με ένα ψητό κατσαρόλας νουά, με μια σάλτσα κρασιού και πιπεριού και για γαρνιτούρα πιλάφι μπλού μπόνετ με φρέσκο βούτυρο.  Και όπως το ανέκδοτο αναφέρει ο πατέρας της ποικιλίας , όπως και τα ερωτευμένα μας βαμπίρ Γουσταύος Κλάους, ονόμασε αυτήν Μαυροδάφνη εις ανάμνηση της αδικοχαμένης μαυρομάτας νεαρής Δάφνης, που είχε ερωτευθεί παράφορα , και χάσει πρόωρα.

Διακρίνουμε λοιπόν την βοτανική αναφορά στην «vitis vinifera» λατινική ονομασία του αμπελιού, που κάνει στην εν λόγω ταινία ο σκηνοθέτης , που πάντα κάνει μια ανάλογη και στις άλλες του ταινίες , άγνωστο για ποιο λόγο. Εδώ εικάζουμε ότι επιλέγει το αμπέλι για τον συμβολισμό της αιωνιότητας που περιέχει, για τον οίνο και την σύνδεση του με το αίμα ως πηγή ζωής, και του έρωτα ως μόνης κινητήριας και σωτήριας δύναμης, μιας ανθρωπότητας που έχει σφάξει τον Πυθαγόρα, φυλακίσει τον Γαλιλαίο, γελοιοποιήσει τον Κοπέρνικο, στρέψει τον τεράστιο Νεύτωνα στην μαγεία και την αλχημεία, καταστρέψει τον μοναδικό Τέσλα (που λατρεύει και αναφέρει σε πολλά δημιουργήματα του ο Jarmusch). Μένουμε λοιπόν ζωντανοί στην σκηνή με Μαυροδάφνη όπως μόνο οι εραστές μπορούν, και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη ερμηνεύει.

Αποφεύγουμε το τελευταίο ριμέικ του Nosfertatu, γιατί ναι μεν ατμοσφαιρικό, ναι μεν σκοτεινό, ναι μεν πολλή έρευνα σε όλη την saga των βουρκολάκων που έλεγε η κυρά Ανάστασία η Σμυρνιά από απέναντι, ναι μεν μέσα στο κόλπο και ο Bram Stoker που τα ξέρει τα γράμματα τα βαμπιρικά, αλλά στο εικοσάλεπτο όσο και να θέλαμε  να το δούμε μας κοίμησε. Α και η πρωταγωνίστρια υποκριτικά μέτρια με την καλή έννοια του όρου σαν μια συμμαθήτριά μας σε σχολικό σκέτς που έπαιζε την μάνα του Κατσαντώνη.  Μην πέσετε να με φάτε αλλά στον κινηματογράφο και υποκριτικά πρέπει να το έχει κάποια και να είναι και κουκλάρα αντικειμενικώς και με την αρχαιοελληνική κλασσική τεχνοτροπία των αγαλμάτων. Η κοπελίτσα δεν με έπεισε, να πάει να δουλέψει πωλήτρια στα Zara. Ο γιος του Γιαννάκη του  Depp ομορφόπαιδο, αλλά εμένα δεν μ’ άρεσε. Άχρωμος, άοσμος, άσχετος αλλά καλογυμνασμένο, γερό παιδί που έλεγε και ο Διακογιάννης , του έχω έτοιμη δουλειά pr σε μπάρ στα Λαγκαδίκια του πρώην Δήμου Κορώνειας, να αγναντεύει την λίμνη , να προσφέρει δροσερά κοκτέιλς και το καλοκαίρι να κουβαλάει μπάλες γιόντζα.

Από τα παραπάνω αναφερόμενα καταλάβατε ότι η ανωτέρω ταινία δεν αποτελεί πρόταση της στήλης και θα προτείνουμε την πρώτη εκτέλεση, την βουβή, την ασπρόμαυρη του Nosferatu του 1922 που γυρνάει στον τάφο του όχι επειδή είναι βαμπίρ, αλλά από την ιεροσυλία του προσφάτου αναλυθέντος ριμέικ, που μας έριξε στην αγκαλιά του Μορφέα στο εικοσάλεπτο. Τον κλασσικό, ορίτζιναλ, αυθεντικό και τσίφσα ρόπα Nosferatu. τον βουβό, τον black and white, τον συνδυάζουμε μόνο με ξηρή Μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς και πάλι, άλλα όχι ανώνυμη. Το κλασσικό αυτό ασπρόμαυρο αριστούργημα θα το πιούμε με την καλή μας απαραίτητα, που θα την γοητεύσουμε με το ιδιαίτερο κινηματογραφικό μας γούστο, και μετά θα προσπαθήσουμε να καταφέρουμε να την κάνουμε να ευθυμήσει με ένα πολύ ιδιαίτερο και εύγευστο, λεπτεπίλεπτο αλλά δυνατό  κρασί από άποψη σώματος, μια μαυροδάφνη με ευγενική αύρα σαν το όνομά της. Την  aura Nobile  vintage 2019 Ερυθρή Ξηρή , ΠΟΠ Πάτρα – της  Αχαιών Οινοποιητικής. Μια πολυεπίπεδη και μουλτιγιούνιβερς που λέω εγώ μαυροδάφνη, που ωριμάζει 15 μήνες σε βαρέλι με έντονα τα μαύρα σκούρα γλυκόξινα φρούτα, τα βατόμουρα, τα μπλούμπερυ, την κλασσική βοτανικότητα με την δάφνη , τους τόνους γαλάζιων αγριολούλουδων , του μενεξέ , ακόμη και λίγο άνθος δενδρολίβανου , τα έντονα μαύρα πετροκέρασα της, την ζωηρή οξύτητα τις στρογγυλές τανίνες που έχουν περιθώριο ετών για μένα, να κρατάνε ζωηρή και σπαθάτη την Μαυροδάφνη μας για όσα χρόνια ζει ένα προσεχτικό και καλοζωισμένο Βαμπίρ. Τα δαμάσκηνα και η δάφνη στη μύτη καθώς και η μακρά πικάντικη επίγευση το κάνουν να έχει την ακαταμάχητη γοητεία των αρχόντων της νύχτας.   Την συνοδεύουμε με κάτι ευγενικό αλλά και ατίθασο, ένα κριθαρότο με μανιτάρια, μύδια και κόκκινη πικάντικη στα όρια του καυτερού σάλτσα, φτιαγμένη από ψημένο τοματίνι βελανίδι, και εννοείται σβησμένη με το ίδιο υπέροχο κρασί, με φύλλα δάφνης και χοντρούς κόκκους μαύρου πιπεριού, να αναδεικνύουν τα ευγενή αρώματα του βαρελιού, την βανίλια, την μαύρη σοκολάτα, το αποξηραμένο μαύρο δαμάσκηνο, και το τσουρεκίσιο το μαχλέπι που τόσο αγαπάμε. Τιμή: Περίπου €15 Ευρώ στην κάβα της γειτονιάς σας. ‘Ότι δεν βρίσκουμε το ζητάμε.

Επειδή επεκταθήκαμε παραπάνω από όσο έπρεπε , να προτείνουμε εν συντομία και μια γλυκύτατη ευαίσθητη ταινία , απευθυνόμενη σε νεανικό κοινό , αλλά και σε όσους μεσήλικες, παππούδες γιαγιάδες εξακολουθούν να πιστεύουν σ΄αυτόν τον πρώτο αμήχανο,σχεδόν εφηβικό έρωτα που σε οδηγεί σε μια, μέχρι την αυτοθυσία για τον άλλο παράνοια. Πάμε λοιπόν σε μια γαλλόφωνη εξαιρετική ταινία Γαλλοκαναδικής παραγωγής που την θυμάμαι μόνο με τον Αγγλικό της τίτλο «Humanist Vampire Seeking Consenting Suicidal Person». Βαμπίρ δηλαδή με ανθρωπιστικό χαρακτήρα αναζητά συναινετικό αυτοκτονικό πρόσωπο. Εδώ εν αντιθέση με την ψιλό πίπα του νεονοσφεράτου του φρέσκου, έχουμε κάτι αρτίστικ , κάτι πρωτοποριακό, γιατί κάθε βρυκολακάκι που σέβεται τον εαυτό του μιλά γαλλικά. Η φρέσκια από κάθε άποψη , υποκριτικά άριστη Sara Montpetit, και με μια σπάνια ομορφιά που έχει κοινό από πιτσιρικάδες τράπερς μέχρι γηραλέους κόνδορες για να μην πω γυπαετούς σαν και μένα, τα σπάει, στην Κυριολεξία. Υπαρξιακές ανησυχίες το κορίτσι, δεν μπορεί να σκοτώσει για να τραφεί. γιατί σιχαίνεται την βία και τον θάνατο ακόμη και των κοινών τόσο βραχύβιων και άξεστων θνητών. Ψάχνει στα 67 της έτη , νήπιο στα χρόνια τα δρακουλίσια, για έναν χαυταλευρά emo σχεδόν καταθλιπτικό άτσαλο έφηβο με αυτοκτονικές τάσεις, για να δει αν μπορέσει να την θρέψει χωρίς τύψεις. Καλός και ο πιτσιρικάς που παίζει τον χαυταλευράκο. Καταλήγουμε στην απόλυτη καψούρα και την αυτοθυσία, καθώς εκδικούνται από κοινού όλους αυτούς που ασκούσαν σωματική και ψυχολογική βία στον πιτσιρικά μας. Καταπίνουμε λαίμαργα από τον λαιμό της καλής μας λοιπόν, μια ροζέ ξηρή μαυροδάφνη από το Κτήμα «Σκλάβος» με το λογοπαιγνιακό όνομα «Αλχυμικός» (πεθαίνουμε για κάτι τέτοια), vintage 2021 Ροζέ Ξηρό Μαυροδάφνη Μοσχατέλα από την πανέμορφη Κεφαλλονιά με το ιδανικό terroir πιστεύω για Μαυροδάφνη, ωριμασμένη για έξι μήνες σε βαρελάκι, καθώς αγαπάει το ξύλο ακόμη και στην ροζέ έκφρασή της, με τα κερασάκια της, τα φρουτάκια της τα πρώιμα, τα κόκκινα του δάσους, ελαφρώς όξινα, με ένα τιθασευμένο μέτριο σώμα, και τανίνες απαλές και στρόγγυλες , δουλειά που έχει κάνει το βαρέλι φυσικά που υπάρχει υπόγεια, και ένα υπέροχο ροδί λαμπερό χρώμα που θυμίζει κρύσταλλο Μουράνο.

Κλείνουμε έτσι λοιπόν την δρακούλια, βρυκολακίστικη αναδρομή μας. Επειδή όμως το παρόν πόνημά μας μαζί με το προηγούμενο άρθρο ξεκίνησε ως αφιέρωμα στον υπέροχα ξεχωριστό Jim Jarmusch, παραθέτουμε ως εναλλακτική σ’ αυτούς που δεν γουστάρουν τα βαμπίρια, τα ζόμπι και σιγά τα αίματα, τις κάτωθι ασπρόμαυρες εξαιρετικές απόπειρές του σε διαφορετικά genre κινηματογράφου.

1)«Coffee and Cigarettes” από όπου περνάει όλη η avant garde παρέα του σκηνοθέτη μας, Bill Murray , Roberto Benigni, Steven Wright, Steve Buscemi, Iggy Pop, Tom Waits, Kate Blanchet , Jack White, Gza, Rza, και ακόμη περισσότεροι, εξαναγκασμένοι σε ιδιαίτερα άβολες και φιλοσοφικές και άγονες λογοτεχνικές συζητήσεις, συντροφιά με καφέδες και πολλά τσιγάρα από διάφορες μάρκες, το πρωινό μιας γενιάς που πάντα έρχονταν δεύτερη και δεν έκανε τίποτε.

2) «DOWN BY LAW” ταινία για φυλακισμένους και απόδραση με τους Roberto Benigni, Tom Waits, John Lurie , στη φυλακή και στους βάλτους της νέας Ορλεάνης, μεταξύ ενός ραδιοφωνικού dj των μπλούζ, ενός νταβατζή και ενός παλαβού Ιταλού που σκότωσε κάποιον με μια μπάλα μπιλιάρδου. We all scream for Ice cream λοιπόν με ένα ποτήρι vin de liquor   του Συνεταιρισμού Σάμου, ή ένα vinsanto από την Santo Wines , και φυσικά ουρλιάζουμε για παγωτό φτιαγμένο από ολόπαχο γάλα βουβάλας, ποίηση του Walt Whitman, και το “Road not Taken” του Robert Frost απαγγελλόμενα στα Ιταλικά από τον θεοπάλαβο χαρακτήρα του Benigni.

ΥΓ Σ΄ αυτούς που αρέσουν τα road trip και ανήκουν στην κατηγορία «κάτι κουρασμένα παλικάρια» σαν και εμένα, και ψάχνουν για όσα έχασαν ή παρέλειψαν να κάνουν μέχρι τα έντονα τελευταία «άντα» τους, προτείνουμε το ‘BROKEN FLOWERS” του ίδιου σκηνοθέτη. Ένα  roadtrip του εν εφεδρεία παλαιού Ντον Ζουάν που έχει γίνει Ντον Τζόνστον και να ψάχνει τον «χαμένο τον Γιάννη», ένα γιο που δεν γνώρισε ποτέ, ρωτώντας τις παλιές του αγαπημένες, με ένα μπουκάλι σαμπάνια Moet έτσι για να κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας, και να τον πείσουμε ότι η μοναδική μας στενοχώρια σε σχέση με τους οικογενειάρχες είναι αυτή.