Η άνοιξη μπήκε με βήμα ταχυ και οι απανταχού λάτρεις της μπύρας αναζητούν με παιδικό ενθουσιασμό, τον οποίο άλλωστε όλοι οι μπυρο-οινο-αλκοολοφιλοι δεν έχασαν ποτέ, σε αντίθεση με αυτούς που δηλώνουν πλήρη αποχή από το αλκοόλ (δεν τους εμπιστεύομαι παρεπιμπτόντως ούτε για πλάκα), τις πρώτες εκείνες λιακάδες, για να εναποθέσουν τοσαρκίο τους σε μία απλωτή θεσούλα και να φέρουν στο στόμα τους με το πρόσωπο φάτσα στον ήλιο, εκείνη την πρώτη, την πιο παγωμένη απ’ όλες την απολαυστικότερη όλων των ηδονών της καθημερινότητας, γουλιά της.
Ε και ναι, μπορεί λίγο να υπερβάλλαμε , ίσως κάποιοι πιο τυχεροί να έχουν και
απολαυστικότερες στιγμές μέσα στη μέρα τους, για να γίνουμε και λίγο σοκιν. ΑΛΛΆ αυτές μπορείς να τις έχεις ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, χωρίς τη συνοδεία ζαλούρας, όποτε θες, με ένα κόστος ελαχίστων ευρώ, ίσως και καθόλου εάν έχεις την κατάλληλη παρέα που συμμερίζεται τιςαφραγκίες σου.

Αυτό που μ αρέσει στην μπύρα, είναι η απλότητά της. Είναι ανεπιτήδευτη η φίλη μας. Δεν αναζητά εκθέσεις και σουαρέ μπουρζουαζίας να πτύουν σε δοχεία και παρ’ ΄ολίγον πάνω σου, για να επιδείξουν μετά του σίελου και γνώση. Η μπύρα προσφέρει ΧΑΡΑ. Απόλαυση και χαρά. Δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο με κρασί στο χέρι, όσο ντελικάτο και αν είναι το ποτήρι , να γελά φαρδιά και πηγαία. Αντίθετα κάτι μισονυσταγμένα μάτια μου έρχονται στο μυαλό, και τα λόγια μιας τέως φίλης μου ότι αν πιει κρασί στην έξοδό μας, αυτή θα λήξει πρόωρα λόγω του Μορφέα.
Επίσης η να χαμε τί να χαμε μια μπυρίτσα να χαμε, έρχεται χωρίς πρόγραμμα και σε
βρίσκει. Δε χρειάζεται περίσταση, ούτε σχεδιασμό.

Στην τελευταία μου έξοδο λοιπόν για βενζίνη, αφού αυτές πια είναι στην πλειοψηφία τους οι εξορμήσεις μου, το λέω και κλαίω, μου έκλεισε το μάτι μια μικρή επιγραφή στο τζάμι της επιχείρησης ΄΄EXTRA παγωμένες΄΄. Ε και ας είχα 2 μωρά στ αμάξι, ας με περίμεναν και περίμενα, ας ήμουν σα ζόμπι από την κούραση, ε δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Extra;;;;;;παγωμένες;;;;; Ε λοιπόν φίλοι μου έχω κάνει πολύ χειρότερα και ανείπωτα πράγματα για σεμνότυφα αυτιά, με πολύ λιγότερες υποσχέσεις. Μπήκα μέσα και βρέθηκα μπροστά σε ένα ιδρωμένο ψυγείο γεμάτο με ντελικάτα-ναι έχει και η μπύρα τα ντελικατέσσεν της-, μπουκάλια και πριν το καταλάβω, είχα σε καθένα από τα χέρια μου και μακάρι να είχα κι άλλα, από μια ψηλή, γεματούλα ξανθιά γερμανίδα , που όντως προς μεγάλη μου τέρψη, πάγωσαν τα χέρια μου. Η ευχαρίστησή μου νόμιζα ότι είχε χτυπήσει κόκκινο, όταν στο ταμείο μου, μου αναγγέλθηκε ότι οι συγκεκριμένες κυρίες ήταν και εύκολες και θα έρχονταν μαζί δωρεάν!

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι ανοίχτηκαν στο ταμείο, εννοείται ότι με την παρέα μου τις ρουφήξαμε απνευστί, γιατί όπως παντού, έτσι και στην μπύρα ισχύει το ότι το τζάμπα τα κάνει όλα πιο όμορφα, εννοείται ότι βάλαμε μουσική στο τέρμα.

Μαλακή, παιχνιδιάρικη γεύση, να στυφίζει όσο πρέπει, όχι πολύ όσο οι πικρές, χωρίς
φρούτα που γλυκίζουν, μ ενθουσιασε! και θα έλεγα και άλλα αλλά δε θέλω να σας
κουράσω, γιατί δυστυχώς, έχω ξεχάσει τί ήπια. Δε θυμάμαι κανένα άλλο στοιχείο πλην των όσων προανέφερα, λυπάμαι πολύ΄ αλλά ένα από τα τιμήματα της σκανδαλιάρας φίλης μας είναι η λήθη. Άλλωστε είπαμε, είναι ταπεινή,
δεν επιζητά διθυράμβους.
ΕΓΩ όμως ΘΑ ΞΑΝΑΠΑΩ ΓΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗ. Και θα σας ενημερώσω…

Από τη συνεργάτιδα μας Vyni Zythopoulou