Ο καύσων εξασθενεί. Πνέει και καλά τα λοίσθια, αλλά με το κύκνειο άσμα του υπόσχεται μερικές καυτές βραδιές ακόμη. Σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις των μετεωρολόγων, αυτοί που θα επιβιώσουν στα ορεινά, αυτήν την τελευταία εβδομάδα αυτού του καυτού Αυγούστου, θα μεταμορφωθούν σε αφυδατωμένες ζαμπονοτυρόπιτες που μείνανε απούλητες από το πρωί στον θερμοθάλαμο, και έχουμε πιάσει μεθαύριο μεσημέρι. Αυτοί δε που το κατάφεραν και κινήθηκαν ακτοπλοϊκώς και παραθαλάσσια, θα έχουν την καλύτερη τύχη της μετάλλαξης σε λιαστά χταπόδια. Κάθε καιρός όμως έχει τον καιρό του, και όπως ο θυμόσοφος λαός έχει πει, από Μάιο σαρδέλα και τον Αύγουστο κολιός. Το αντίδοτο λοιπόν που εμείς ως παλιοί γιατροί, ειδικευμένοι στην οινική ayurveda και με μια πιο ολιστική πανάρχαια, γνώση και άποψη όσον φορά την ζωή, το κρασί και την γαστρονομία, προτείνουμε, είναι λευκά, ιδιαίτερα αρωματικά κρασιά από Ελληνικά οινοποιία και σε τίμιες τιμές, για να περισσέψουν να πληρώσουμε και το ρεύμα για το κλιματιστικό. Η ασπίδα κατά της ζέστης αυτών, των τελευταίων ημερών του καλοκαιριού, λοιπόν, είναι η αποφυγή των περιττών μετακινήσεων, τα μικρά γεύματα, τα πολλά φρούτα και λαχανικά, τα δροσερά καταφύγια της νύχτας, οι πλατείες με τα νερά και τα πλατάνια, τα υπόγεια δροσερά κελάρια και τα παγάκια στη βάση του αυχένα. Άλλωστε όπως ένας παλιός αγαπημένος φίλος που λείπει πολύ, ο Σωτήρης, έλεγε σοφά, έρως, θέρος, τρύγος.. πόλεμος. Πάμε λοιπόν στην πρώτη οινική πρότασή μας από τις έξι λευκές (και μια ροζέ στη ζούλα) που ετοίμασε με γνώση, ψυχραιμία και περισυλλογή ο πιο αρμόδιος όσον αφορά τις οινικές προτάσεις, τις γευστικές δοκιμές και σίγουρα ο φέρων πολλές παραπάνω από τις απαιτούμενες περγαμηνές για να εκφέρει οινικό λόγο Θωμάς Χριστοδούλου. Αφού λοιπόν έχουμε επιβιώσει από το «αμόνι του ήλιου» όπως ο Λώρενς της Αραβίας και ο Τουαρέγκ που διέσωσε από την καυτή έρημο, βγαίνουμε στο μπαλκόνι μας, πασαλειμμένοι με αντικουνουπικά, με αναμμένα φιδάκια από οχιές μέχρι κόμπρες, βόες και ανακόντα, και ανοίγουμε ένα sauvignon blanc , και συγκεκριμένα τον «ΜΕΛΩΔΟ» από τον Kωνσταντινόπουλο τον οποίο εδώ στη Βόρεια Ελλάδα δεν είναι καθόλου υπερβολή να πω μας τον γνώρισε ο Θωμάς.

1.Το οινοποιείο «Κτήμα Κωνσταντινόπουλου» λοιπόν βρίσκεται στην Μαραθιά Αμαλιάδας , του Νομού Ηλείας. Και εκεί ο Διονύσιος Κωνσταντινόπουλος με την γνώση και την προίκα της κληρονομιάς και της παράδοσης του οικογενειακού αμπελώνα και με συνοδοιπόρο τον Κωνσταντίνο Λουρίδα, τεχνοκράτη της οικονομίας, και λάτρη του οίνου προσπάθησαν και πέρα από τις άλλες πολύ ποιοτικές τους ετικέτες δημιούργησαν αυτό το περίφημο sauvignon blanc με το ιδιαίτερα ευφάνταστο όνομα “Melodos” «Μελωδός». Το συγκεκριμένο κρασί είναι ιδιαίτερα αρωματικό, με όλα χαρακτηριστικά αρώματα της ποικιλίας του Sauvignon Blanc, χτυπάει με ένα εξαιρετικά δυνατό μπουκέτο από πράσινα λεμόνια, μοσχολέμονα, πρώιμους λεμονανθούς, κίτρινο γκρέιπφρουτ, και κατά τους δημιουργούς του και νότες από φρούτα του πάθους. Για μένα πιο πολύ υποβόσκει αυτό το άρωμα των λουλουδιών της λεμονιάς που μόλις έχουν αρχίσει να πέφτουν και συνυπάρχουν με τα πρώτα πρώιμα άγουρα λεμονάκια. Στο στόμα τραγανή οξύτητα, γεύση νόστιμη και λεπτεπίλεπτη, λουσμένη στα αρώματα που αναδεικνύει το χαμηλό αλκοόλ (12,5%) και μια χαρακτηριστική επιμήκυνση στην διάρκεια της, που της προσδίδει η τραγανή οξύτητα του που κόβει σαν σπαθί σαμουράι που ανήκε στον ίδιο τον Τορονάγκα Σάμα. Το «οινικό πουλέν» λοιπόν του αγαπημένου μας Θωμά το συνδυάζουμε με εκλεκτή παρέα στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, του εξοχικού μας, ακόμη και στην παραλία το βράδυ μέσα σε αυτοσχέδια παγωνιέρα, με ψητά ψάρια με λαδολέμονο, πατάτες λεμονάτες, σαλάτες με πράσινες ψητές πιπεριές. Η ισορροπία της τραγανής του οξύτητας, με τα αρώματα του, θα μας αποζημιώσουν και θα αποδώσουν τιμή στα ψάρια μας. Στα 12,5 Ευρώ στην κάβα , σε τιμή τιμιότατη, θα μας αφήσει περιθώρια και για τα ψαράκια, και για το λογαριασμό του ρεύματος, και θα μας κάνει αξιομνημόνευτη την θερινή μας νύχτα.

2.Συνεχίζουμε με μια προσωπικά αγαπημένη λατρεμένη ποικιλία το λευκό μοσχάτο Λήμνου (Μοσχάτο Αλεξανδρείας). Την συγκεκριμένη ποικιλία και την έκφραση της σε ξηρούς αρωματικούς οίνους από το ιδιαίτερο και πανάρχαιο terroir της Λήμνου την λατρεύω. Αν και έχει καταγωγή από την Αίγυπτο και συγκεκριμένα την Αλεξάνδρεια αυτό το καταπληκτικό λευκό μοσχάτο έχει εγκλιματιστεί τόσο καλά στην Λήμνο, που έχει αποκτήσει εκεί μια ιδιαίτερη ξεχωριστή ταυτότητα. Η αγάπη δε που έχω στα λευκά μοσχάτα της Λήμνου, αυτά τα τόσο κομψά , θηλυκά κρασιά όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ, λόγο των αρωμάτων τους και της λεπτότητας του χαρακτήρα τους, με το έντονο αρωματικό μπουκέτο του λευκού τριαντάφυλλου και την διακριτική έως χαμηλή οξύτητά τους, που ακόμα και στην πιο ξηρή τους έκφραση σε κάνουν να αμφιβάλλεις μήπως έχουν κρατήσει παραπάνω σάκχαρα, με έκανε να τα φυτέψω και ο ίδιος σ’ αυτό το αυτοσχέδιο αμπέλι μου, που ντρέπομαι και ο ίδιος να το λέω έτσι επειδή είμαι ιδιαίτερα αμελής όσον αφορά την φροντίδα του. Εδώ θα πάμε πάντα σύμφωνα με τις επιταγές και τις προτάσεις του Θωμά στο «Λαγοπάτι» από το Κτήμα Χατζηγεωργίου. Π.Ο.Π οίνος Λήμνου λοιπόν, το «Λαγοπάτι» είναι αυτό που αποκαλούμε ένα λευκό λεπτεπίλεπτο, κομψό κρασί προορισμένο για απόλαυση. Ένα λευκό δροσερό, και ταυτόχρονα εκρηκτικά αρωματικό που απευθύνεται στον γυναικείο πληθυσμό και στους ιδιαίτερα εκλεπτυσμένους ουρανίσκους. Οι ανοιχτές αργυροπράσινες σχεδόν αποχρώσεις ενός πολύ χλωμού κίτρινου, και τα αρώματα ανθέων, ροδάκινου, βερίκοκου και τριαντάφυλλου, που έρχονται αλλεπάλληλα σαν τους μικρούς παφλασμούς μιας ήρεμης θάλασσας στο ηλιοβασίλεμα. Στο στόμα ξηρό, με μέτριο όγκο και μια ελαφρά λιπαρότητα, όσο πρέπει οξύ και απολαυστικό και διαρκές στην επίγευση του λευκού τριαντάφυλλου. Οι δημιουργοί του προτείνουν συνδυασμό με τηγανητά μπαρμπούνια, κουτσομούρες, χταποδάκι λιαστό, κανένα σαργουδάκι στο κάρβουνο αν το βρείτε. Στην Λήμνο παίζει ψάρι και πολύ και οικονομικό. Εγώ προσωπικά έμαθα να το αγαπάω, να το λατρεύω και να το αναζητώ με φρουτοσαλάτα πεπόνι, λευκόσαρκο νεκταρίνι, καϊσι , και φυσικά Καλαθάκι Λήμνου έτσι για την παντρειά. Παπούτσι από τον τόπο σου και κρασί και τυρί από το χωριό σου θα πω εγώ. Τιμή και εδώ για εμάς τα βιοπαλαιστάκια εξαιρετική, στην σχέση της με την ποιότητα, 13 και κάτι ψιλά του Ευρώ στην κάβα.

3.Ο Θωμάς επίσης στη ζούλα, και μετά από επιμονή μου, πρότεινε και το Μοσχάτο του 2024 από το Κτήμα Γκαραλή με παρόμοια χαρακτηριστικά και μου πρότεινε να το συνδυάσω με Ασιάτικη Κουζίνα στης οποίας τα μυστικά προσπαθεί να με μυήσει ο φίλος μου ο Γιάννης από την φανταστική ομάδα του Wasabe στα Μάλλια, όπως και με ζυμαρικά και διάφορα λευκά τυριά πέρα από την φούστα μπλούζα που κάνει με το «καλαθάκι» Λήμνου. Για εσάς του ροζέ που θα τα πούμε εκτενώς στις αρχές του Αυγούστου, να προτείνουμε και

3α) το “Terra Roza” ένα ιδιαίτερο ροζέ (orange και ροζέ μαζί θα έλεγα) από το κτήμα Γκάραλη σε ένα blend από το πανάρχαιο Λημνιό και το Μοσχάτο Αλεξανδρείας να αντιμάχονται με αρώματα έντονου τριαντάφυλλου και άγριας φράουλας και κόκκινου σμέουρου.

4. Συνεχίζουμε με το τελευταίο αντικείμενο του πιο πρόσφατου οινικού μου πόθου την Κυδωνίτσα. Αυτήν την ντελικάτη και μπριόζα δεσποινίδα που ήρθε από την Πελοπόννησο με το νάζι της και την ζωηράδα της να κλέψει την καρδιά μας πανελλαδικά, μια και πολλοί οινοποιοί την προτιμούν πλέον σε φυτεύσεις και εκτός της οινικής της πατρίδας. Για την Κυδωνίτσα του Ζαχαριά έχω κάνει εκτενή αναφορά στο Κρασιά και Ταινίες το Χριστουγεννιάτικο, με τα φαντάσματα του οινικού μέλλοντος. Οπότε ξαναδιαβάστε το μήπως και πάρουμε και κανένα κλικ, και δροσιστείτε και σεις απ’ αυτό το καμίνι του Ηφαίστου. Εδώ ο φίλος μου ο Θωμάς, μου είπε να δοκιμάσω, και φυσικά θα τον ακούσω, την Κυδωνίτσα του Κτήματος Ασλάνη έτσι για να τιμήσουμε και τον νομό μας. Το κτήμα Ασλάνη λοιπόν βρίσκεται στην Νέα Μηχανιώνα του νομού Θεσσαλονίκης, παραλιακό λοιπόν για όσους δεν την ξέρουν. Εμένα με πήγαινε εκεί κάθε χρόνο η αγαπημένη μου γιαγιά η Νίτσα, για να γιορτάσουμε το γενέθλιο της Θεοτόκου στις αρχές του Σεπτέμβρη, και την θυμάμαι με πολλή αγάπη. Κίτρινο χρώμα με λαχανί ανταύγειες σαν ελαφρώς αγουρωπό λεμόνι, αρώματα κυδωνιού, πεπονιού πιο υπόγεια, και κάτι που εμένα μου θυμίζει αχλάδι κοντούλα αλλά μπορεί και να κάνω λάθος, γιατί η μύτη μου συχνά μου παίζει παιχνίδια. Χαρακτηριστικά αρώματα της ποικιλίας λοιπόν σε ένα διαφορετικό αρκετά πιο Βόρειο, αλλά παραθαλάσσιο terroir, που της προσδίδει και μια ελαφρώς περίσσια από το σύνηθες για την ποικιλία, λιπαρότητα, και έναν ικανοποιητικό όγκο. Η οξύτητα μέτρια, αλλά ανταπεξέρχεται σε δροσιά με τον αρωματικό της χαρακτήρα, μου είπε ο Θωμάς. Θα την τιμήσω δεόντως με μύδια σαγανάκι, κίτρινο με μουστάρδα και λεμονάκι αλλά όχι πολύ, η ακόμη πιο απλά, με μύδια αχνιστά με σκορδάκι και το ζουμάκι το δικό τους το θαλασσινό, και για επιδόρπιο, κρέμα λεμόνι με μπισκότο βουτύρου.

5. Ο Θωμάς όμως επιμένει να αναφερθούμε και σε μια Κυδωνίτσα από την πατρίδα της την Πελοπόννησο, γιατί αλλιώς θα αδικήσουμε αυτήν την πολλά υποσχόμενη δεσποινίδα , και την αγαπάμε και τόσο. Κυδωνίτσα Τσιμπίδης λοιπόν από την πανέμορφη Μονεμβασιά όπου καλλιεργείται, μελετάται, και οινοποιείται βιολογικά εδώ και 15 χρόνια. Χλωμό κιτρινοπράσινο χρώμα, φινετσάτο, ιδιαίτερο άρωμα περγαμόντου, αρμπαρόριζας και κυδωνιού, χαρακτηριστικό της σπάνιας αυτής γηγενούς ποικιλίας της Λακωνίας , μέτριο προς το γεμάτο σώμα, φρεσκάδα, ευχάριστη οξύτητα, μακρά, υπέροχη αρωματική επίγευση. Απολαμβάνουμε με μια κρύα χορτόπιτα, κατσικίσιο λευκό τυρί, μετσοβόνε, αλλά και με ψητά ψάρια λαδολέμονο. Γαστρονομική εκδοχή της αρωματικής ποικιλίας η συγκεκριμένη.

6. Και ερχόμαστε σε μια ποικιλία φετίχ για τον γράφοντα. Μια ποικιλία φαντομά την περίφημη «ασπρούδα». Σ’ αυτό το σημείο ψιλοχάνεται η μπάλα που λέγανε οι Αρειανοί την δεκαετία του 80 για τον Νίκο Γκάλη. Παλιότερα όλα τα λευκά σταφύλια οι παππούδες μας κατά τόπους τα έλεγαν «ασπρούδες» και πέρα από το ότι επρόκειτο για λευκές ποικιλίες δεν είχαν τίποτε κοινό. Εδώ θα σας προτείνω μια ετικέτα που από χρόνια με έχει στοιχειώσει. Και με έχει στοιχειώσει, όχι λόγω του μοναδικού της εξαιρετικά σπάνιου αρωματικού μπουκέτου, όχι για την αλμυρούτσικη τιμή της, που αν σκεφτεί κανείς την σπανιότητα και την ποιότητά της, δεν είναι δα και τόσο ακριβή, αλλά για το γεγονός ότι εξαιρετικά δύσκολα την βρίσκει κανείς. Την πρώτη φορά λοιπόν που δοκίμασα την «Ασπρούδα» του Κτήματος Νεράντζη ήταν σε μια έκθεση στην Θεσσαλονίκη το 2016, αν δεν με απατά η ασθενής μου μνήμη. Στο ερώτημά μου που μπορώ να την βρω και πόσο , η απάντηση ήταν σφαλιάρα. Σχεδόν όλη εξάγεται στην Γερμανία μου είπαν. Εκεί για ακόμη μια φορά είπα. Όχι ρε συ Δήμο Σταρένιο, οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας. Μας πίνουν τα καλύτερα κρασιά. Πέρα από την πλάκα, την «Ασπρούδα» του κτήματος Νεράντζη από τις Σέρρες την θεωρώ ένα από τα πιο ποιοτικά, τα πιο premium αν θέλετε λευκά ελληνικά κρασιά που έχω δοκιμάσει. Δεν φιγουράρει λοιπόν αυτός ο παντελώς άγνωστος, οινικός υπερήρωας άδικα στις λίστες ορισμένων από τα πιο επώνυμα εστιατόρια της Ευρώπης, ούτε τα μετάλλια, τα παράσημα και οι κορδέλες είναι τυχαία. Αυτή η οινοποίηση, αυτής της εξαιρετικά σπάνιας και ευγενούς ποικιλίας της Πεντάπολης Σερρών δεν μπορεί να αποτυπωθεί ούτε αρωματικά, ούτε γευστικά από εμένα, γιατί το λεκτικό μου και οι αισθήσεις μου θα την αδικήσουν. Αν την βρείτε εκεί κοντά στα 30 Ευρώ την φιάλη, μην την θεωρήσετε ακριβή. Θεωρείστε εαυτούς τυχερούς που την συναντήσατε, προμηθευτείτε την ακόμη και με θυσία και ανοίξτε την σε μια ιδιαίτερη στιγμή. Είναι συναρπαστική.

Με αυτά και με αυτά μακρηγορήσαμε και πάλι αλλά το καλοκαίρι είναι προς το τέλος του αλλά δεν έχει τελειώσει ακόμη. Οι βραδιές που θα αναζητάμε την δροσιά ενός φρέσκου αρωματικού λευκού κρασιού, ακόμα είναι αρκετές. Επειδή όλους εμάς που μας χρωστάνε έναν Αύγουστο, προλαβαίνουν ακόμα και στο τέλος και με την ψυχή στο στόμα να μας δώσουν έστω έναντι από αυτόν. Επειδή τα όνειρα πρέπει να κρατάνε περισσότερο από μια θερινή νύχτα, κύριε Σαίξπηρ. Με ψάρια λοιπόν, με φρουτοσαλάτες, με τυράκια, με ζυμαρικά, ακόμη καλύτερα με ένα λευκό ουδέτερο κριτσίνι, δώστε σ’ ένα ονειρικό αρωματικό λευκό την ευκαιρία να σας δροσίσει και να σας αρωματίσει τα τελευταία, πανάκριβα, θερινά βράδια του Αυγούστου . Και που ξέρετε, μπορεί ένα ποτήρι κρασί να κάνει το όνειρο θερινής νυκτός, πιο βατό, πιο ρεαλιστικό και πιο προσβάσιμο την επομένη το πρωί, και επιτέλους να σας ξοφλήσουν έστω και εν μέρει, έστω κι αργά, τον Αύγουστο που σας χρωστούν.