Κυριακή 21 Δεκεμβρίου, μια μέρα πριν την μεγάλη γιορτή της αγίας  Αναστασίας της Φαρμακολύτριας. Και ως στήλη και φέτος την ίδια μέρα θα ευχηθούμε χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα σε όλες τις Αναστασίες. Αυτή την φορά δεν μπορούμε να πρωτοτυπήσουμε, ούτε να κάνουμε το κεφαλιού μας. Θα πάμε λοιπόν από την πεπατημένη, γιατί τα «Οινικά Φαντάσματα» του 2025 έχουν μεν ωριμάσει και μεστώσει, είναι δε sequel  των περσινών και μέρος μιας πολύτομης συνέχειας και πρέπει να έχουν μια συνέπεια. Σήμερα λοιπόν μετά από ένα γρήγορο σκρολάρισμα στην σωρεία των εκατομμυρίων χριστουγεννιάτικων ταινιών , που κακά τα ψέματα πάντα ήτανε ευκαιρία των στούντιο για εύκολα εισιτήρια και αρπαχτές, διαλέξαμε και ορθόδοξα και εναλλακτικά για το δύσκολο και πλέον υποψιασμένο κοινό μας, πάντα πιστοί όμως στο χρονοταξιδιωτικό μοτίβο των αυστηρών μας φαντασμάτων του κρασιού. 

Πέρυσι, χτυπημένοι ελαφρώς από την πραγματικότητα, ήμασταν λίγο σκληροί , κάπως κωμικοί και γλυκόπικρα ρομαντικοί στις επιλογές μας. Κακά τα ψέματα, η ψυχική διάθεση παίζει κυρίαρχο ρόλο και στο περιεχόμενο και στο ύφος των άρθρων μας. Έρμαια είμαστε των παθών και των διαθέσεων της στιγμής. Αν και διακατεχόμεθα από  έναν επίκτητο προσφάτως κυνισμό, οφείλουμε να τον αντιπαρέλθουμε και να κάνουμε τις προτάσεις μας με σύνεση, με επίγνωση και την ευθύνη που μας αναλογεί. Όλως παραδόξως αν και κοπτόμεθα ως σινεφίλ και κινηματογραφικοί τύποι,  κόντρα στο Imdb που σχεδόν ποτέ δεν σφάλλει, από ένα πείσμα κι ένα εγωισμό του αλαζονικού μας εγώ, ποτέ δεν είχαμε δει το αριστούργημα που καλείται «It’s awonderfullife” . «Μια υπέροχη ζωή» γι’ ΄αυτούς που μας κατηγορούν, ότι δεν αναφέρουμε σχεδόν ποτέ τον ελληνικό τίτλο των ταινιών. «Μea culpa” που είχε πει και ο Ανδρέας, αλλά έτσι γουστάρουμε. Αλλιώς χάνεται το νόημα.

Επανερχόμεθα  όμως στην ανωτέρω ταινιάρα, που φιγουράρει πρώτη στην λίστα του Ιmdb με τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών. Η προκατάληψη και ο ρατσισμός για το Hollywood εκείνης της εποχής και την υποκριτική ηθικοπλαστική του αποστολή στις μεταπολεμικές ΗΠΑ, μας έβγαζε μια άρνηση, γι’ αυτό δεν ήταν και στις περσινές προτάσεις. Είναι η πρώτη φορά λοιπόν που και στο πνεύμα των ημερών, θα παραδεχτούμε δημόσια το λάθος και την έμπρακτη αδικία. Πρόκειται περί αριστουργήματος από κινηματογραφική άποψη με μια αριστοτεχνική ασπρόμαυρη φωτογραφία, αλλά κυρίως σαν σενάριο. Βρίθει διαλόγων και σκηνών, που σήμερα κάποιοι ίσως θεωρούν μελό (σαν και μένα τον ανόητο) αλλά με υποκριτική που φτάνει στα μέγιστα ύψη. Καταπληκτικός στο ρόλο του «καλέ μου άνθρωπε» GeorgeBailey, που εδώ στην Ελλάδα μας δίδαξε ο πραγματικά καλός Θανάσης Βέγγος, ο τεράστιος σταρ εκείνης της εποχής JamesStewart. Σκηνές, που φέρνουν συχνά πυκνά δάκρυα στα μάτια, μας κάνουν να αναλογιζόμαστε ότι ακόμη και αν δεν είναι αληθινοί οι φύλακες άγγελοι, καλό θα ήταν να προσευχόμαστε ή να πιστεύουμε πως υπάρχουν. Καμιά φορά δε,τον ρόλο τους καλούνται να τον παίξουν άνθρωποι. Απλοί, καθημερινοί συνάνθρωποί μας , φίλοι, συγγενείς «εχθροί» καλούνται μέσω αυτού που οι αρχαίοι Έλληνες καλούσαν ανθρωπισμό, ο χριστιανισμός αγάπη, κι εμείς ανθρωπιά, να μας σώσουν την ζωή. Να προλάβουν την κακοτοπιά. Αν δεν το ζήσει κανείς, δεν μπορεί να το καταλάβει. Είναι σωτήριο εκεί που νιώθει κανείς χαμένος να του δίνεται ένα χέρι για να σηκωθεί, να του λέγεται μια κουβέντα να πάρει κουράγιο, να λαμβάνει μια ανέξοδη, αλλά γι’ αυτόν σωτήρια βοήθεια.  Εδώ ο “GeorgeBailey” αρνείται τα όνειρα του, τα ταξίδια, τις σπουδές, την εξέλιξη της καριέρας, φτάνει να κινδυνεύσει να χάσει την αγάπη του από μια και μόνο αιτία. Έχει ισχυρή την αίσθηση του καθήκοντος προς τον συνάνθρωπό του, προς την οικογένεια του, προς τον αδερφό του, προς την αγαπημένη του πανέμορφη Norma Reed και την μικρή του κοινότητα. Αυτή η αίσθηση του καθήκοντος και η ηθική του ήρωά μας σπανίζει πάντα, πόσο μάλλον σήμερα σ’ αυτήν την κυνική, σκληρή εποχή. Είναι απαραίτητη όμως για να επιβιώσουμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία στα πρόθυρα μιας οικονομοτεχνικής, ψηφιακής αποκτήνωσης. Ένα δυνατό ηθικό μάθημα λοιπόν η ταινία , που σε οποιονδήποτε του έχει μείνει μια υποτυπώδη ευαισθησία, θα φέρει δάκρυα στα μάτια, και καλό είναι να έχουμε τα μαντηλάκια μας από δίπλα οι ευαίσθητες ψυχές.

 Την «Υπέροχη Ζωή» λοιπόν με τον σχεδόν περίεργα ψηλό και άχαρο, αλλά καταπληκτικό James Stewart και την γλυκύτατη Norma Reed, που αν και φανατικός εργένης θα παντρευόμουν στην στιγμή και ας μέναμε και σε σπηλιά, καλό θα ήτανε να την δούμε παραμονή των Χριστουγέννων και πριν την εκκλησία, (καλύτερο τουλάχιστον ανήμερα να πάμε).  Λόγω της νηστείας της παραμονής θα την συνοδέψουμε  με ένα ποτήρι λευκό αρωματικό κρασί και λίγους ξηρούς καρπούς, φουντούκια, αμύγδαλα , καρύδια ιδανικά. Ξηροκαρπάτο Chardonnay λοιπόν θα ήταν η εύκολη επιλογή , αλλά τα εύκολα δεν είναι για μας. Στο κάτω κάτω η  δεύτερη σεζόν του «Κρασιά και ταινίες» μας έχει χαλυβδώσει και γαλουχήσει και κινηματογραφικά, και οινικά για πιο “out of the box” επιλογές. Με τον φύλακα μας άγγελο δίπλα ανοίγουμε με την αρμόζουσα ευλάβεια ένα καταπληκτικό Gewurtztraminer από την Εύβοια. Το «Lenga” λοιπόν του 2025 από το κτήμα της Οικογένειας Μουντριχά μου τράβηξε το μάτι στον πρόσφατο «χάρτη των γέυσεων» στο Βελίδειο λόγω του ονόματός του. Μου θύμισε την αγαπημένη γιαγιά Νίτσα από το Ελενίτσα που τέτοιες μέρες οργίαζε με προετοιμασίες μαγειρικές, ζαχαροπλαστικές και του σπιτιού. Παραδοσιακή λοιπόν όσο δεν γινόταν, η γιαγιά μου και αυστηρών αρχών και της εκκλησίας αλλά με μια ποιότητα και μια προοδευτικότητα που δεν ταίριαζε με την εποχή της, και η θύμησή της με έκανε να θέλω να δοκιμάσω το συγκεκριμένο κρασί. Καμιά φορά το θυμικό και η παρόρμηση μας κάνει χατήρια σαν αφανής φύλακας άγγελος , όπως ο Clarence στο «Μια υπέροχη ζωή». Δικαιώθηκε λοιπόν το ένστινκτο για τους πιο ρεαλιστές, και γνωρίσαμε αυτό το υπέροχο αρωματικό κρασί. Φινετσάτο και «θηλυκό » όπως αρέσκομαι να λέω, διαθέτει όλα τα εξαιρετικά αρώματα που βγάζει η κατεξοχήν αρωματική ποικιλία του gewrtztraminer που εγκλιματίστηκε μια χαρά στην Εύβοια από την πιο δροεσερή Αλσατία. Χρυσοκίτρινο χρώμα, σύνθετο αρωματικό  μπουκέτο για την παλέτα της οινικής επιλογής μας την βραδιά της Παραμονής των Χριστουγέννων. Ιδιαίτερα ανθικό και τριανταφυλλένιο, κομψό και δυνατό ταυτόχρονα, με φρούτα τροπικά σε δεύτερη ανάγνωση και καραμελωμένα μανταρίνια και φλούδες ποσαρισμένων εσπεριδοειδών με ήπιο κανελόξυλο, λόγω της τριετούς ζύμωσης. Δεν περνάει βαρέλι, συνδυάζεται άνετα με ποιοτικούς ξηρούς καρμπούς, αμύγδαλα, αποξηραμένα βερύκοκα και σύκα. Αν δεν ήταν νηστεία, σίγουρα θα το κολάκευε και μια γραβιερούλα Αμφιλοχίας, αλλά η στήλη προτείνει εγκράτεια την Παραμονή για να το τερματίσουμε ανήμερα.

                Η στήλη μας δεν θα ήταν αυτή που είναι , ούτε θα μας διάβαζε το niche κοινό μας αν δεν ήμασταν αιρετικοί και στις απόψεις και στις προτάσεις μας. Κόντρα λοιπόν στο λαμπιόνι, το δέντρο το συνθετικό, τον secret santa και στην ελαφρά ατμόσφαιρα που αρμόζει στο ετερόκλητο Χριστουγεννιάτικο Πνεύμα της εορτής, όπως την εννοούν οι πολυεθνικές και τα σουπερμάρκετς, εμείς θα στολίσουμε το παραδοσιακό ελληνικό καραβάκι και θα δούμε ένα Ελληνικό Χριστουγεννιάτικο φιλμ νουάρ, όπως πολύ ορθά χαρακτηρίζει την πρόταση μας το «world of noir” και ο Ray Ottulich. Όπως υποψιαστήκατε , τρέφουμε μια αδυναμία στον Βασίλη Γεωργιάδη. Τα «Κόκκινα Φανάρια» λοιπόν του 1963 αποτέλεσαν μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του θεατρικού του Αλέκου Γαλανού με τίτλο «Το σπίτι με τα κόκκινα φανάρια» που από ότι μαθαίνω θα γίνει ή έγινε και σειρά με τίτλο «Porto Leone” για την τηλεόραση στο εγγύς μέλλον. Μακάρι να του αποδώσει δικαιοσύνη. Εδώ μαγεύει ο Βασίλης Γεωργιάδης με την απαράμιλλη  κινηματογραφική του τεχνική. Την έχουμε αναλύσει και στο το «Πώμα βάφτηκε κόκκινο». Διεθνούς φήμης και αξίας το καστ και εδώ, πειθαρχεί στα κελεύσματα ενός από τους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες μιας μεγαλειώδους εποχής για τον ελληνικό κινηματογράφο, που περίττευε ταλέντου. Η Τζένη Καρέζη, με αυτό το μοναδικό γρέζι στην φωνή της, μας ταξιδεύει με τις μελωδίες του Ξαρχάκου, που ντύνει την ταινία με αυτήν την σοβαρή μελαγχολία, που της αρμόζει. Ο Γιώργος Φούντας μας βγάζει μια αηδία για την ανθρώπινη εκμετάλλευση του «αγαπητικού» και ταυτόχρονα έναν οίκτο για τον χωρίς ανταπόκριση έρωτά του για την «Λόλα». Καταπληκτική η Μαίρη Χρονοπούλου που δεν αποκαθίσταται τελικώς. Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Φαίδων Γιωργίτσης, Μάνος Κατράκης, Φαίδων Γιωργίτσης όλοι εξαιρετικοί. Κλέβει την παράσταση η Δέσπω Διαμαντίδου στο ρόλο της «Μαντάμ Παρί» , της «επιχειρηματία» του σπιτιού, που κι αυτή ως γυναίκα εκμεταλλεύεται άλλες γυναίκες, αλλά πάσχει και από χωρίς ανταπόκριση έρωτα για τον χαρακτήρα του Γιώργου Φούντα. Δικαίως προτάθηκε για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1964, καθώς όλα είναι μαεστρικά καμωμένα από το καστ και την σκηνοθετική μπαγκέτα του Βασίλη Γεωργιάδη. Χριστουγεννιάτικο το χρονικό της φόντο σε αντίθεση με μια χυδαία αποκρουστική πραγματικότητα που βιώνουν οι ήρωες και αντιήρωές μας. Το «και ούτε ένα ευχαριστώ» αντηχεί στο χριστουγεννιάτικο αυτό αριστουργηματικό νουάρ. Βέβαια κι εμάς δεν μας έχουν πει και πολλά. Ούτε τα αξιώσαμε και ποτέ. Άλλωστε όπως έλεγε και η λατρεμένη Χόλυ Γκολάιτλυ στο «Πρόγευμα στο Τίφφανυς», αγάπη είναι να μην χρειάζεται ποτέ να πεις ευχαριστώ.

Ακούμε λοιπόν τραγούδια από Ζαμπέτα και Μπιθικότση , στο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν του «σπιτιού» της Τρούμπας, και αθέλητα χανόμαστε στην τραγικότητα των αντιθέσεων της περιόδου με την τραγωδία των εκδιδόμενων, των φτωχών και καταφρονεμένων. Η Κατερίνα Χέλμη την οποία λησμόνησα, είναι εξαιρετική στον ρόλο της κακοποιημένης, που την έχουμε συνηθίσει. Απίστευτη η σκηνή της γηραλέας καθαρίστριας με τον αγαπημένο της γέρο, ζητιάνο Νότη Περγιάλη, και τα κοινά όνειρα μιας αγάπης που δεν ξεθώριασε από τα χρόνια την φτώχεια και την κακουχία, για μια παράγκα στο βουνό και λίγα λουλούδια. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να δει την συγκεκριμένη σκηνή χωρίς να κλάψει. Δεν είναι μελό. Είναι η αλήθεια μιας ζωής που όσο και να πικραίνει και να χτυπά, δεν καταφέρνει να σκοτίσει την ελπίδα όταν αυτή είναι συνυφασμένη με την αγάπη. Αφορμή για σκέψη και προβληματισμό η ταινία, σε μια εποχή που «οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ θα έπρεπε να αποτελούν ιστορία, αλλά είναι ακόμη παρόντες.

                Την συγκεκριμένη πρόταση μας αιρετική και εκτός κλίματος για μερικούς προτείνουμε να παρακολουθήσουμε το βράδυ των Χριστουγέννων με ένα καλό κόκκινο, αντάξιο του Χριστουγεννιάτικου μενού μας , με αρνάκι γεμιστό στο φούρνο με ρύζι, κάστανο, κουκουνάρι, σταφίδα, τρία πιπέρια και δαμάσκηνο αποξηραμένο. ‘Κόκκινα φανάρια» στην οθόνη , Ξαρχάκος στα ηχεία , γεμιστό αρνάκι στο κέντρο του τραπεζιού , κόκκινο και το «300» από την Μονεμβασιά του Οινοποιείου «ΤΣΙΜΠΙΔΗ». Ένα αντάξιο των χριστουγεννιάτικων προσδοκιών μας και του γεύματος ερυθρό blend από αγιωργήτικο και μαυρούδι προορισμένο για αντοχή σε βάθος χρόνου όπως και η ταινία μας που γυρίστηκε το 1963, αλλά παραμένει και σήμερα επίκαιρη. Αμπελώνες ημιορεινοί σε υψόμετρο 250 και 300 μέτρων, σε απόσταση μόλις δέκα χιλιόμετρα από την θάλασσα στην Χερσόνησο του Μαλέα ή Μαλεβού βρέχονται από δυο πλευρές με θάλασσα και εκεί έκαναν παλιά τα γυμνάσια τους οι 300 του Λεωνίδα ορμώμενοι από τον Σπαρτιατικό κόλπο. Υψηλό αλκόολ, συνοινοποίηση δύο ερυθρών ποικιλίων για να επιτευχθεί ένα υψηλό τανικό και αλκοολικό επίπεδο, που προδιαθέτει για μακρά εξέλιξη στο χρόνο. Παλαίωση 24μηνη σε καινούρια γαλλικά δρύινα βαρέλια, και μετέπειτα μακρόχρονη παλαίωση στην φιάλη δίνουν αυτόν τον σύνθετο και πολύπλοκο αλλά ραφιναρισμένο χαρακτήρα, που αντιλαμβάνεται ο μέσος νους όταν ακούει την φράση «παλιό καλό κρασί». Βαθύ κόκκινο χρώμα λόγω της υψηλής συμπύκνωσης των ανθοκυανών του αγιωργήτικου, αρώματα κόκκινων μούρων και φρούτων του δάσους, μπλούμπερυ , δαμάσκηνο αποξηραμένο και σμέουρο, με μια υπορρέουσα βοτανικότητα και ανθικότητα μωβ αγριολούλουδων, με δανεικά αλλά ενσωματωμένα αρώματα βανίλιας και καραμέλας καφέ από την δρυ. Με τις ρωμαλέες του τανίνες τιθασευμένες από το ακριβό του και καλό βαρέλι, τα βάζει άνετα με τα χριστουγεννιάτικα μπαχάρια και τα καρυκεύματα του γεμιστού μας αρνιού.

                Επιδόρπιο λοιπόν κινηματογραφικό, επειδή Χριστούγεννα σημαίνουν παιδιά, χαρά και γέλιο . Το παρακάναμε άλλωστε με την περισυλλογή, την ενδοσκόπηση και την ποιότητα  στις προηγούμενες επιλογές μας. Κρατήσαμε λοιπόν το καλύτερο για το τέλος. Οινικά φαντάσματα ακούω, και οινικά φαντάσματα δεν βλέπω θα έλεγε κανείς και θα είχε δίκιο. Δεν θα ήμασταν εμείς αν δεν είχαμε κωμωδία και Ferrell στις Χριστουγεννιάτικες επιλογές μας. “Spirited” λοιπόν και εδώ ο Γουίλ Φέρρελ, ως ένας μετανοήμένος αμετανόητος Σκρουτζ,έχει αναλάβει καθήκοντα φαντάσματος του παρόντος και του παρελθόντος για να επαναφέρει στις τάξεις της αρετής τον νεογιάπη, παρτάκια και ανυπόφορο εγωιστή, υπεύθυνο επικοινωνίας Ryan Reynolds. Σκοπίμως δεν δηλώνει ούτε μιούζικαλ , ούτε κωμωδία καθώς είναι κάτι που μόνο ο Ferrel θα μπορούσε να παίξει που επιλέγει στην θνητότητα ένα όνομα απαρτιζόμενο από τέσσερα ετερόκλητα, εθνικά επίθετα. Χιούμορ μέχρι δακρύων, εξαιρετική φωνή ο Φέρρελ στα λιγοστά, μην τρομάξετε στην αρχή, τραγούδια της ταινίας. Εδώ τα οινικά φαντάσματα έχουν τεχνικό προσανατολισμό και κατάρτιση, λειτουργούν με τους εταιρικούς κανόνες και αποτελούν ακόμη μια παραλλαγή του περίφημου “A Christmas Carol “ του Dickens αν και όχι τόσο, όσο η περσινή μας με το υπέροχο «Scrooged» με τον Bill Μurray, στο οποίο με ευλάβεια αναφέρονται.

                Ανάλαφρη και γλυκιά, δείτε την με τα 10 ετών και μεγαλύτερα παιδιά σας. Εμείς θα προσπαθήσουμε να την δούμε με την ανιψιά μας, που έχει ήδη το δικό της κινηματογραφικό γούστο, και βλέπει μόνο άνιμε και «γη της ελιάς». Εδώ θα προτείνουμε ροζέ, αφρώδες, ξηρό αλλά υπογλυκίζων  λόγω των αρωμάτων φράουλας, μπλούμπερυ, μύρτιλου , σμέουρου και της φρεσκάδας του κόκκινου φρούτου που έχει. Παιχνιδιάρικο και τσχλοφουσκένιο το Aurelia pink Sparkling της Ζοίνος από τα ορεινά αμπελοτόπια της Ζίτσας με υψόμετρα 600 και επτακοσίων μέτρων υπόσχεται αρώματα και δροσιά τουλάχιστον, με αυτό το εξαιρετικό για την τιμή του ροζέ αφρώδες από βλάχικο και μπεκάρι σε ποσοστό 80% και Ντεμπίνα σε ποσοστό 20%. Θα αποτελέσει ιδανικό συνδυασμό με πανετόνε ή χριστόψωμο , η ακόμη και σε μια πιο παράτολμη δοκιμή με ένα όχι τόσο κανελένιο μελομακάρονο. Και μην ξεχνάμε pink grapefruit αναψυκτικό και μόνο για τα πιτσιρίκια.

                Γι΄ αυτούς που δεν θέλουν έστω και αυτό το μικρό φλερτ του “Spirited” με το λίγο υπαινικτικό σεξουαλικά χιούμορ που έχουν ταινίες με τον Will Ferrell και τον “Deadpool” Ryan Reynolds, θα προτείνουμε ένα διαμαντάκι από Χριστουγεννιάτικη Disney. Δεν μπορεί να γίνει λάθος με παιδική ταινία , Disney και Ben Stiller. Αν είστε πολυάσχολοι θείοι, γεροντοπαλίκαρα απορροφημένα στην ματαιότητα του πολυάσχολου αλλά φλύαρου σύγχρονου κόσμου, όπως κάποιοι γνωστοί μας, καλό είναι έστω και για δυο μέρες να τα αφήσετε όλα και να δείτε το ‘’Nutcrackers’’ (Καρυοθραύστες). Κι εδώ η ταινία ξεκινάει μεν κωμικά αλλά με αυτήν την γλυκιά πίκρα της καλής κουβερτούρας. Ο θείος κάποιων παιδιών που μόλις έχουν χάσει τους γονείς τους και έχουν ξεκινήσει οι κοινωνικές υπηρεσίες να τους αναζητούν ανάδοχες οικογένειες, μεταβαίνει στο σπίτι τους, που ούτε καν γνωρίζει και τίθεται αντιμέτωπος με τα προβλήματα τεσσάρων ατίθασων, ορφανών αγοριών που η μόνη παιδεία που ελάμβαναν, ήταν αυτή από τους new age και νέο χίππυς γονείς τους , παλιών μελών μιας κουλής αίρεσης. Μπαλέτο και ταινία μαζί. Ξανατραγουδημένος ο Καρυοθραύστης του Τσαϊκόφσκυ σε μια διασκευή βγαλμένη από την ατίθαση παιδική φαντασία ενός πληγωμένου από την μοίρα αγοριού. Γουρούνια, κότες, αμαξάκια του γκολφ και drift ανηλίκων με μπαλέτο σε μια γλυκιά παραζάλη με έντονα συναισθήματα. Την συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Γλυκιά ταινία μας αφήνει με ένα μειδίαμα στο τέλος και μας καλεί για μια χαλαρή, βραδινή στιγμή, παρέα με τα παιδιά μας ή τ’ ανίψια μας, να απαλύνουμε τις πληγές και τις απώλειες μας μ’ ένα ποτήρι λευκό αρωματικό Βοστυλίδι. Συγκεκριμένα με το “V for  Vostylidi” του κτήματος Σαρρή από την Κεφαλλονιά. Ευγενής ποικιλία του Ιουνίου το Βοστυλίδι ή Γουστολίδι ή Αυγουστολίδι καλλιεργείται στη Ζάκυνθο και στην Κεφαλλονιά κυρίως. Φτιαγμένο από τον σομελιέ Πάνο Σαρρή με την διεθνή εμπειρία στο χώρο του κρασιού, των εστιατορίων και της γαστρονομίας, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Διαλεχτό φρούτο από τους αμπελώνες του Πανοχωρίου και της Φαγιάς οινοποιημένο με γηγενείς ζύμες σε δίτονο δρύινο βαρέλι, όπου αφέθηκε και για να ωριμάσει, αποτελεί ένα πιο γαστρονομικό εξειδικευμένο κρασί που συνδυάζεται με την κουζίνα της Κεφαλλονιάς. Εμείς θα το συνδυάσουμε με το βραδινό μας, ένα ελαφρύ πιάτο σούπας με φιλέτο μπακαλιάρου και πατάτες. Ιδιαίτερο πολύ σαν την πατρίδα του, φυσικό κρασί, πορτοκαλίζον αν και δεν το πάει στα άκρα, αρώματα άγουρου αχλαδιού και μήλου granny smith , μοσχολέμονο, κίτρο , ροζ γκρειπφρουτ και λεμονόχορτο με  μια υποψία ορυκτότητας χτυπημένου χαλαζία. Μπορούμε οι πιο τολμηροί να το απολαύσουμε και σκέτο με μόνη την συνοδεία ενός καλού κασεριού και λίγων κράκερς ή με ένα κομμάτι μηλόπιτα.

Διδακτικά και με αυτοκριτική τα φετινά οινικά φαντάσματα, ενός ευγενικού και καλόβολου απέναντι μας, 2025. Καλά Χριστούγεννα με ηρεμία, αγάπη και θαλπωρή, με αυτούς που αγαπάτε και σας αγαπούν. Κι αν δεν τους έχετε να τους βρείτε.

ΥΓ Χριστούγεννα για μένα σημαίνει αγρυπνία στην Μονή Παντοκράτορος αριστερά στην ανηφόρα από τον δρόμο της Λητής προς Μελισσοχώρι. Καφέ και κέρασμα στο αρχονταρίκι της, στις 4.30 το πρωί. Μπουγάτσα μετά με τον φίλο μου τον Σάκη, λίγο ξεκούραση, και στις 9.30 τηγανιά και «Νάουσα». Όλες οι “Νάουσες” μ’ αρέσουν. Αργά το απόγευμα θα δω την Συντροφιά του Δαχτυλιδιού , για να θυμηθώ τα Χριστούγεννα του 2001 που τα πέρασα στα εξωτικά Μαράσια και το Ε.Φ. Γέφυρα. Αλλά αυτή την ιστορία θα σας την πω αλλού, και μια άλλη φορά που εγώ θα έχω περισσότερη διάθεση και σεις μεγαλύτερη υπομονή. Να περνάτε όμορφα και να έχετε την καλή κουβέντα στο στόμα. Για να μην την δαγκώνετε και πικραίνεστε.. λέω.

ΥΓ 2 διαβάζεται ακούγοντας “αλήτικη αγάπη” από Λεξ. Μόνο.