Ο Χέμινγουέϊ έλεγε ό,τι πρέπει κανείς να ξεκινάει με μια αληθινή πρόταση. Επίσης υποστήριζε πως για να διατηρεί κανείς την έμπνευσή του, πρέπει κάθε φορά να σταματάει, χωρίς να έχει ολοκληρώσει. Πάντα δηλαδή, πρέπει να μένει κάτι στο νου χωρίς να μεταφερθεί στο χαρτί. Σαν μαγιά , σαν προζύμι, για το συγγραφικό καρβέλι της επομένης. Ό Όργουελ έλεγε ό,τι ξεκίνησε να γράφει, για να αποτυπώσει την αλήθεια του στο χαρτί. Ως μοναχικό παιδί, η αντίδραση και η θεραπεία του ήταν τα κείμενά του. Ο τρόπος του να γίνει από αθόρυβος, αντιληπτός , να θίξει και να αποτυπώσει, ήταν η γραφή, χωρίς ποτέ να έχει αξιώσεις από τα προϊόντα της. Βέβαια όση και όποια “αλήθεια” κι αν γράψει κανείς, πάντα θα μένει ανείπωτη. Δεν χωράει η αλήθεια σε λέξεις. Αν νοθευτεί δε, και με κανένα ψεματάκι δεν τελειώνει ποτέ, και αρέσει και σε πιο πολλούς. Θα έχουν ειπωθεί ψέματα βέβαια ολοσχερώς ή στην καλύτερη περίπτωση εκχυδαϊσμένες αλήθειες. Ψέματα λοιπόν λένε οι περισσότεροι, πλην των σπουδαίων. Κανείς σοβαρός όμως δεν διεκδικεί τέτοιου είδους δάφνες, ούτε φυσικά μονοπωλεί την γνώση ή την αλήθεια.

Αυτόματα λοιπόν όλοι οφείλουμε να ψάξουμε αυτήν την πρώτη αληθινή πρόταση στο αφήγημα μας είτε αυτό είναι οινικό , είτε κινηματογραφικό. Και μετά ας διανθιστεί με ότι θέλει κανείς. Αν αναλογιστούμε τα οικονομικά δεδομένα της χώρας, της κοινωνίας και της εποχής μας , για ένα όχι ευκαταφρόνητο κομμάτι αυτής, και η μια φιάλη κρασί το Σαββατοκύριακο δεν είναι αυτονόητη. Οφείλουμε λοιπόν να αντιληφθούμε, ότι όταν προτείνουμε ετικέτες, εξόδους, εστιατόρια, κινδυνεύουμε εύκολα να χαρακτηριστούμε τουλάχιστον εκτός κλίματος, αν όχι ελιτιστές, σνομπ και κυρίες επί των τιμών της Μαρίας Αντουανέττας. Οφείλουμε σε κάθε περίπτωση λοιπόν να λαμβάνουμε υπόψιν και τις συγκυρίες τις οικονομικοκοινωνικές, στις προτάσεις μας. Δεν μπορούμε π.χ . να προτείνουμε φιάλες που κοστίζουν όσο ένα στρέμμα αμπέλι στο χωριό μας. Θα μας πάρει στο ψιλό ο πολύς κόσμος, που ούτως ή άλλως θα απευθυνθεί στην προσφορά του σούπερ μάρκετ για να χωρέσει και μια φιάλη κρασί στο ασφυκτικό του μπάτζετ.

Το “κρασιά και ταινίες” δεν αναφέρονταν σ” ετικέτες αλλά μόνο σε ποικιλίες και pairings στα πρώτα του κεφάλαια σε συνδυασμό με τις κινηματογραφικές προτάσεις. Εν συνεχεία, και σκοπίμως κάναμε αναφορά σε τίμιες επιλογές φιαλών από τον ελληνικό αμπελώνα, που έτυχε να δοκιμάσουμε και μας άρεσαν. Δεν πήγαμε στα ακριβά και στα premium, γιατί αυτά τα πίνουμε, μόνο αν μας τα κεράσουν. Τα κρασιά στα οποία έχει γίνει αναφορά, είναι ετικέτες, που έχουν κατά καιρούς αγοραστεί και καταναλωθεί. Δεν έχουμε χαριστεί σε κανέναν και ποτέ. Ούτε κανένας χαρίστηκε σ’ εμάς. Δεν έχουμε κατηγορήσει επίσης, κανέναν και ποτέ. Πιστεύουμε στο αν δεν έχεις να πεις μια καλή κουβέντα, μην λες τίποτα.

Αυτό δε που από καιρό πρέπει να επισημανθεί είναι το ο,τί το “κρασιά και ταινίες” γράφεται με ψυχή και βίωμα. Δεν είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης , ούτε υπαγόρευσης. Δεν είναι γράψε μου ΑΙ για το κρασί και την θεωρία των Χορδών σε συνάρτηση με τα παράλληλα σύμπαντα. Αυτά άλλωστε τα κάνει ο κάθε περίεργος και κάθε wannabe ινφλουένσερ που φαίνεται καλλίπυγη με μαγιό. Είμαστε άσχημοι χοντροί και κακεντρεχείς αλλά αυτά που λέμε, και δικά μας είναι και τα πιστεύουμε. Άλλωστε η στήλη μας δεν είναι αμμιγώς οινική για να έχει κάποιος του χώρου κάτι μαζί μας ή εναντίον μας. Συμπλήρωμα είναι για να βοηθηθεί η προσπάθεια δύο φίλων, να κάνουν πιο προσιτό κάτι που αγαπούν, σ’ έναν ευρύτερο κύκλο ανθρώπων. Το αν πετύχει ή όχι θα το απαντήσουν άλλοι και αργότερα. Το ταινία, κρασί, συνδυασμός και μια ιστορία, πάντως πρώτη φορά έγινε εδώ. Δεν έγινε τέλεια ,ούτε όπως θα έπρεπε να γίνει αλλά εξελίσσεται.

Στο season 2 λοιπόν του Κρασιά και ταινίες θα εξακολουθήσουμε να απευθυνόμαστε σ’ ενα κοινό, που αγαπάει ή θέλει να γνωρίσει καλύτερα το κρασί, και του αρέσει να χαλαρώνει τα ΣΚ με ταινία, είτε σε κάποια πλατφόρμα είτε στα σινεμά. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε με όλη την πρέπουσα τελετουργία. Άλλοτε σύντομα και λακωνικά. Άλλοτε μακρηγορώντας , γιατί έτσι γουστάρουμε. Για μας γράφουμε άλλωστε όπως όλοι, όσοι έγραψαν πριν από μας.

Κινηματογραφικό πλάνο λοιπόν με φίλτρο κρασορουμπινί, αναλογικό ραδιόφωνο να αχνοπαίζει, και η φιάλη πρόταση μας, με τις εν τάχει γευστικές μας επιθυμίες. Κατά τα άλλα, ο καθένας να δει ότι γουστάρει και να πιει ό,τι θέλει και μπορεί. Οι ελιτιστές, οι ντεμέκ, οι περίεργοι κ.τ.λ. να πάνε να διαβάσουν το “Decanter” , το “Μodern Luxury’ και το “Γάμος , σπίτι και συμπεθέρια”. Κάποιος μου είπε ότι το κρασί δεν έχει ανάγκη από νέους, τζαμπατζήδες και φοιτητές. Θέλει κόσμο ευκατάστατο. Διαφωνώ κάθετα. Το κρασί αν θέλει να επιβιώσει πρέπει να ξαναγίνει το λαϊκό προϊόν της καθημερινότητας των λαϊκών, νέων ανθρώπων. Είναι περισσότεροι, μπορούν δε να πιούν παραπάνω, χωρίς να ανησυχούν για το ζάχαρο και την πίεση. Αλλά είπαμε, το “κρασιά και ταινίες” γεννήθηκε και παραμένει αιρετικό. Αυτά για το editorial μιας σεζόν που δεν θα ξανά ασχοληθεί με είδη χρήσης καπνού. Κινηματογραφικά και οινικά θα το πάμε αλλού, αλλά θα το πάμε μαζί. “Εμείς που ζήσαμε φτωχοί”, που τραγουδούσε και η Σωτηρία Μπέλλου, “για μια μπουκιά κι ένα ποτήρι, και δόξα τω θεώ¨” που έγραφε ο Καμπανέλλης και μελοποιούσε ο Μίκης.

Ξεκαβαλάμε δηλαδή, αν και μας αρέσουν τα γουέστερν. Κλακέτα για σήμερα. Κοινοποίησέ το σε δέκα άτομα για να επέλθει η παγκόσμια ειρήνη, και να φτάσουν οι Ελ από το Σείριο και να παντρευτούμε οι ανύπαντροι.