Στην εποχή του λεγόμενου πολυπολικού κόσμου οι αστάθμητες συμπεριφορές των ηγετών των πρώην υπερδυνάμεων μοιάζουν να επαναφέρουν ένα προ ψυχροπολεμικό κλίμα. Μετά λοιπόν την αναδιανομή της παγκόσμιας οικονομικής πίττας, με όλο τον σύγχρονο δυτικό κόσμο να οφείλει σε κινέζικες τράπεζες, την Ινδία να αναπτύσσει καινοτόμες τεχνολογίες και μια Ευρώπη κυριολεκτικά σε οικονομικό σοκ, επιβάλλεται μια αναφορά στην καλύτερη κωμωδία – μαύρη κριτική που έχει γυριστεί ποτέ, όσον αφορά τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξαιτίας της ανθρώπινης ευήθειας και μόνο. Σ ‘ ενα ιδιαίτερα ασταθές λοιπόν, παγκόσμιο διπλωματικό περιβάλλον, στο οποίο δεσπόζουν προσωπικότητες αν μη τι άλλο μη προβλέψιμες ή διαχειρίσιμες, η ανασφάλεια είναι δεδομένη.

Αντίδοτο σ’ όλη αυτή την θολούρα της μονίμου παγκοσμίας αναταραχής, λύση διδακτική και πρόταση είναι το ” dr Strangelove” τοu αξεπέραστου κινηματογραφικά Stanley Kubrick. Αφήνουμε λοιπόν την παγκόσμια πολιτική ηγεσία να βγάλει τα ματάκια της στο Νταβός και πάμε εμείς να λύσουμε πρακτικά το θέμα.

Ανοίγουμε μια φιάλη Αγιωργίτικο, επιβεβλημένα περασμένο από βαρέλι για 12 μήνες κι από την πιο ορεινή πλευρά της οινοποιητικής ζώνης της Νεμέας . Έχουμε ήδη επιλέξει μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα πάχους 17 έως 25 χιλιοστών από το χασάπικο της γειτονιάς μας. Την έχουμε περάσει από σχαροτήγανο καυτό με μισή κουταλιά βούτυρο φρέσκο και από τις δύο πλευρές, και ΄έπειτα τοποθετήσει στον φούρνο στους 200 για είκοσι λεπτά ή όσο χρειάζεται για το medium rare. Στο ζουμάκι που έχει μείνει στο σχαροτηγανό μας από το βούτυρο και το λιπάκι της αιθέριας μπριζόλας μας, ψήνουμε μανιτάρια και καρότα . Βάζουμε δυο γουλιές από το αγιωργίτικο μας στην πιο πολύπλοκη βερσιόν του σ’ ένα ποτήρι, και αφουγραζόμαστε οσφρητικά τ’ αρώματα της άγριας φράουλας, τα σμέουρα, τα μαυροκέρασα και τα βύσσινα ακολουθούμενα από το μαχλέπι , το κακουλέ , την βανίλια της δρυός με τελευταία μια κουβερτουρένια επωδό.

Αφήνουμε το υπόλοιπο της φιάλης μας για το κυρίως πιάτο και την ειρωνία του Peter Selers υπό την κινηματογραφική μπαγκέτα του Stanley Kubrick για το παγκόσμιο γίγνεσθαι και την διπλωματική παρωδία των διεθνών σχέσεων.

Ανοίγει το πλάνο με άρνηση οποιαδήποτε σχέσης με την πραγματικότητα. Πάντα σουρεαλιστικά τα ανοίγματα του Stanley, θα έλεγε κάποιος βιαστικά, και θα είχε σχεδόν δίκιο. Όχι όμως εν προκειμένω. Εδώ έχουμε κωμικό ρεαλισμό, αν υφίσταται κάτι τέτοιο. Με μια πια όψιμη ματιά, ο αστικός μύθος περί σκηνοθεσίας της προσελήνωσης από τον τεράστιο Αμερικάνο φωτογράφο, φαίνεται έως οριακά πιθανός και όχι μόνο τους φαν της επίπεδης γης και των προφητειών των Simpsons. Οι Αρκτικές κορυφογραμμές και ο ανεφοδιασμός των Β52 βομβαρδιστικών στον αέρα με χορευτική μουσική υπόκρουση παραπέμπει στην “Οδύσσεια του Διαστήματος 2001” και ας είναι έγχρωμη και ας έπεται. Δεύτερη σεκάνς με πύργο ελέγχου, πρωτόγονους υπολογιστές, πούρα Κουβανέζικα σοσιαλιστικά , Αμερικανούς προστάτες της δημοκρατίας και Βρεττανούς παρακατιανούς. Προσοχή δεν είναι άσκηση. Η ειρήνη είναι το επάγγελμα των στρατιωτικών. Στο βομβαρδιστικό, το πλήρωμα “μελετάει” Play Boy. Σίγουρα καλύτερος τρόπος να περνάει τον χρόνο του, από το να ετοιμάζεται για πυρηνική επίθεση με κωδικούς FGD και σχέδιο R.

Άμεση, σχεδόν καταμέτωπη, ειρωνία με αναφορές σε προαγωγές και παράσημα μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα. Παρούσα φυσικά και η πάντα απαραίτητη κούκλα της εποχής με το μπικίνι στο ρόλο της γραμματέως του στρατηγούλη. Τα συστήματα επικοινωνίας νεκρώνουν. Η αεροπορία δεν κοιμάται ποτέ. Απουσιάζει όμως από την αίθουσα πολέμου γιατί ξενυχτάει με την ιδιαιτέρα. Ακούγεται για πρώτη φορά σε ταινία η ατάκα, πλέον δόγμα,” πυροβολείτε πρώτα, ρωτάτε μετά”. Ο φακός, οι σκιές το παιχνίδι με το κοντό πλάνο και τις μακρές σεκάνς, φωνάζουν Κιούμπρικ από μακριά. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ταινίας κυριαρχεί παντού το ιδιαίτερο ύφος του. Το πρωτόκολλα των ενεργειών σε περίπτωση μιας πυρηνικής επίθεσης σιγουρεύουν την ολοκληρωτική καταστροφή. Ένα απόλυτο “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα δόγμα” με σοβιετικά και αμερικανικά γίδια στο βωμό του “ούτε εμείς ούτε εσείς”. “Άλλωστε ο πόλεμος είναι πολύ σημαντικός για να τους αφήσουμε στους πολιτικούς.”

Πολλαπλός ρόλος για τον πιο ιδιαίτερο κωμικό που έχει περάσει ποτέ από την μεγάλη οθόνη που με το Βρετανικό του φλέγμα να ενσαρκώνει τον αδιάφορο, ψυχρό ΅Εγγλέζο αξιωματικό, τον αινιγματικό Αμερικανό επιστήμονα Dr Strangelove αλλά και ένα ψυχροπολεμικό Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ένας τρελός με υπερβολικές αρμοδιότητες και η χαοτική στρατιωτική γραφειοκρατία αρκεί για να γίνει o κόσμος παρανάλωμα του πυρός. Β52 αλλά τα βομβαρδιστικά, όχι τα σφηνάκια, καλλίγραμμες γραμματείς, παρανοϊκοί στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες συνθέτουν ένα καταπληκτικό ασπρόμαυρο μωσαϊκό για τον Kubrick. Ο φόβος του -πυρηνικού ολέθρου δεν αρκεί για να αποτρέψει την παράνοια. Άλλωστε οι παλιότεροι δεν έχουμε ξεχάσει το “εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός”. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης που επέλεξε την Μ. Βρετανία για να ζει, υπογράφει ο ίδιος το σενάριο από κοινού με τους Τέρι Σάουδερν και Πίτερ Τζορτζ. Ο τελευταίος έχει γράψει το μυθιστόρημα “Κόκκινος Συναγερμός” (Red Alert) που αποτέλεσε την βάση του κατά τα άλλα “δημιουργικά ελεύθερου” σεναρίου. Ο παλιός λάτρης της φωτογραφίας Kubrick, που όλοι αγαπήσαμε, κάνει παπάδες, στην κυριολεξία, σ’ αυτήν την μοναδική στο είδος της αντιπολεμική μαύρη αλλά ξεκαρδιστική κωμωδία.

Έχει ψηφιστεί στις τρεις καλύτερες αμερικάνικες κωμωδίες όλων των εποχών. Έχει περίοπτη θέση στο “Εθνικό μητρώο Κινηματογράφου” των ΗΠΑ καθώς επιλέχθηκε από την βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως μία από τις πρώτες 25 ταινίες με ιδιαίτερη πολιτιστική, εθνική, ιστορική σημασία και αξία θα προσθέσουμε εμείς. Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης εδώ ο “Κλουζώ”, ο “Birdy nam nam” Peter Sellers παίζει μπάλα σε όλες τις θέσεις, Πρόεδρος των ΗΠΑ, Βρεττανός αξιωματικός της αεροπορίας της Μεγαλειότητας της, και κυρίως ως παράξενος γεωπολιτικός επιστήμονας της αγάπης, ένας ¨”Καλεντερ΄ίδης” με φαντασία και πένα θα έλεγε κάποιος “ποιητική αδεία”. Η ταινία προϋποθέτει μια στοιχειώδη ιστορική γνώση και μια ελευθερία πνεύματος ή και οινοπνεύματος. Αυτή θα μας την παρέχουν τα διαβάσματα μας από τη μια, αλλά κυρίως το αγιωργίτικο που μας περιμένει στη προ εικοσαλέπτου ανοιχθείσα μποτίλια μας από την άλλη, την καλύτερη.

O καλύτερος όλων λοιπόν, τουλάχιστον με την κάμερα στο χέρι και στο κάδρο, για να μην είμαστε απόλυτοι, με τον παίκτη κλειδί σε όλες τις θέσεις Peter Sellers και τον φόβο της “με΄γαλης μπόμπας” θα σώσουν τον κόσμο το ΣΚ που μας έρχεται με Αγιωργίτικο από τη ορειν΄ή ζώνη της Νεμέας, με μοσχαρίσια κομμένη ρουστίκ, μανιτάρια και καρότα γλασσέ στα υγρά της. Προσδενόμαστε λοιπόν για κινηματογραφική και οινική απογείωση γιατί η παγκόσμια ειρήνη μας κάλεσε εθελοντές, εμάς και μια μποτίλια καλού αγιωργίτικου. Με φρουτώδη αρώματα, κυρίως σκούρων βατόμουρων και φρούτων του δάσους, κερασιού, φράουλας, ίσως βύσσινου, διαλεγμένα τα πιο ευγενή αρώματα των μπαχαρικών του βαρελιού και σώμα Αμερικανού πεζοναύτη, όπως ήταν αυτοί στο “Full Metal Jacket” και πριν το Woke Κίνημα. Το κρασί μας έχει αεριστεί πλέον επαρκώς και είναι ετοιμοπόλεμο.

Διεθνώς καταξιωμένο το αγιωργίτικό μας , το αίμα του Ηρακλή θα γίνει θυσία για την παγκόσμια ειρήνη και το κινηματογραφικό μας βράδυ, ερχόμενο από τα υψίπεδα της Ασπροκορφής, του Ασπρόκαμπου, από το Ψάρι, το Κεφαλάρι και τις πλαγιές στο Καστράκι, στον Μπόζικα και στην Τιτάνη με υψόμετρα που κυμαίνονται από 600 μέχρι 800 μέτρα στην Ορεινή ζώνη της Π.Ο.Π Νεμέας.

Η πληθωρικότητα του κρασιού μας, ο όγκος και η πυκνότητα του, οι ώριμες υψηλότατης ποιότητας τανίνες του, το πολυπλοκότερο αρωματικό του μπουκέτο και το ακόμη πιο συμπυκνωμένο, κατεργασμένο, θα έλεγε κανείς φρούτο του, θα μας δώσει μαζί με την κλασική αυτή κωμωδία του 1964 το κουράγιο να καλέσουμε το Πεντάγωνο, τη Μόσχα, τη Ινδία, την Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο στα απόνερα της διεθνούς διάσκεψης στο Νταβός και να τους πούμε cheers from Greece ρε κωλόπαιδα. Πιείτε ένα αγιωργίτικο και θα δείτε τον κόσμο με άλλα μάτια. Τα μάτια του dr Strangelove. Γιατί η ατομική μποτίλια κι η παράξενη αγάπη μπορούν να σώσουν τον κ΄όσμο. Ο φόβος φυλάει τα έρμα. Make wine not war.