Δεν μ΄ αρέσει η συγκεκριμένη μέρα. Ποτέ δεν μου άρεσε. Πολύ κακό για το τίποτα. Μια ημέρα που έρχεται επετειακά και επιτείνει συναισθήματα ως επί το πλείστον αρνητικά. Απογοητεύει τους εν δυνάμει ερωτευμένους. Προκαλεί αμφιβολίες για την σχέση τους στους δεσμευμένους. Θυμίζει στους μόνους, πόσο μόνοι είναι. Όσο εκλογικευμένα και  να το πάρει κανείς, δεν υπάρχει ψυχή ζώσα, που δεν θα ήθελε να μπορούσε να προσφέρει κάτι σε κάποιον, που πραγματικά αγαπάει, σαν σήμερα.  Μια κόκκινη σοκολατένια καρδιά, μια τούρτα ένα αρκουδάκι που γράφει αγκάλιασέ με. Μελό , κόρνυ και σάλια μπάλια. Η  αγορά ψοφάει για κάτι τέτοια. Θέλει ακόμα μια μέρα μες, στον πάντα κακό για τις πωλήσεις, κουτσοφλέβαρο να ψιλοκουνηθεί. Εδώ για τον Νοέμβρη εφηύρε την Black Friday. Του Αγίου Βαλεντίνου όμως είναι και πιο παλιά εφεύρεση και σίγουρα πιο ευφάνταστη. Πουλάς πράμα με συναίσθημα. Αυτή είναι η μαγκιά. Και κονόμα και καλός σκοπός.  Πανηγυρικού χαρακτήρα λοιπόν αγορές και κόκκινες κορδέλες με περιτύλιγμα αγάπης. Σκιρτούσε και σκιρτάει η καρδιά μας για προσοχή και τρυφερότητα. Έφηβοι ήμασταν, μεσήλικες γίναμε, και το «οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα» ακούγεται ακόμα πιο φθηνό και ψέμα. Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν όποτε μπορούν κι όποτε βολέψει. Όπως κι η ευτυχία έτσι και ο έρωτας είναι στιγμές. Η αγάπη είναι κάτι άλλο θα βιαστεί να πει κάποιος. Και αυτός άδικο έχει, αλλά η συζήτηση αυτή ανήκει αλλού. 

Υπάρχουμε λοιπόν κι εμείς , οι μη ερωτευμένοι.  Η συγκεκριμένη μέρα με τον σαχλό εφήμερο της χαρακτήρα έρχεται να επιτείνει αισθήματα θλίψης, απώλειας, μοναξιάς. Οφείλουμε λοιπόν, να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να αποφεύγουμε εκδηλώσεις αμφισβητούμενης αξίας χιούμορ με ερωτήσεις τύπου; Εσύ δεν γιορτάζεις σήμερα;

Η πικρή εμπειρία έχει αποδείξει ό,τι οι μοναχικοί άνθρωποι είναι συχνά οι πιο ευαίσθητοι. Οι μουντρούχοι, οι μονόχνωτοι, οι κακιασμένες γεροντοκόρες κρύβουν στην κυριολεξία πικραμένους Ρωμαίους και πληγωμένες Ιουλιέτες. Ένας άδικος Σέξπηρ  τους άφησε ζωντανούς, μόνους και παραπονεμένους σ’ ένα παράλληλο σύμπαν. Οι γονείς με τα άκυρα υπονοούμενα, μακρινοί ηλίθιοι συγγενείς με τα περίφημα “πότε θα χορέψουμε στα δικά σου” οξύνουν το πρόβλημα.  Οι φίλοι με τις δήθεν κοινές εξόδους που μυρίζουν προξενιό από χίλια μέτρα αναγκάζουν τους περισσότερους σε άτακτη οπισθοχώρηση. Κλεισμένοι στο καβούκι τους οι πιο πολλοί,  εγκλωβισμένοι σε μια απαιτητική καθημερινότητα κι έναν αδυσώπητο χρόνο, αμύνονται με την απαξίωση της αγάπης, της συντροφικότητας, του έρωτα. Άλλοι πάλι, εγκλωβισμένοι σε γάμους , σε σχέσεις σε συμβιώσεις από συμβιβασμό και συγκατάβαση και μόνο, νιώθουν ακόμη χειρότερα σήμερα σ’ αυτή την γιορτή της σοκολατένιας καρδιάς και της ανθοδέσμης σε προσφορά. 

Από Κλοντ Μονέ – wartburg.edu, Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=5504881

Πίσω από κάθε σκληρό κι απόμακρο περίβλημα, κρύβονται μοναχικές, θλιμμένες ψυχές, με μια ακόρεστη λαχτάρα για αληθινή αγάπη. Η ξύλινη γεροντοκόρη, ο κακότροπος γρουσουζλαμάς, το κακοντυμένο γεροντοπαλίκαρο, η εριστική γειτόνισσα, που τρώγεται με τα ρούχα της, είναι όλοι θύματα έλλειψης ρομαντισμού. Αυτήν την εσώτερη ανάγκη του σύγχρονου homo sapiens κάθε ηλικίας για αγάπη, για καρδούλα και αγνό, ανόθευτο ρομάντζο μυρίστηκε η κινηματογραφική βιομηχανία από τα γεννοφάσκια της. Και ως βιομηχανία θεαμάτων, που πουλάει συναίσθημα με σκοπό το κέρδος, μεγαλούργησε από νωρίς σ’ αυτό που αποκαλούμε ρομαντική ταινία ή ρομαντική κομεντί. Δημιούργησε στάρλετς, ενζενύ, ζεν πρεμιέ. Τους έκανε αθάνατα και διαχρονικά ζευγάρια. Έγραψε σενάρια, ρομάντζα δακρύβρεχτες ιστορίες και μελιστάλαχτες ατάκες. Αγόρασε νουβέλες, βιβλία αγάπης και έρωτα για να τα μοσχοπουλήσει στον κινηματογράφο.  Έβαλε το ρομαντικό στοιχείο παντού. Σε όλα τα είδη. Σε ταινίες δράσης, σε γουέστερν , σε sci Fi. Γιατί το ρομάντζο πουλάει.  Πούλησε και πουλάει εκατομμύρια εισιτήρια σ’ όλους εμάς , ζευγαρωμένους και μη, που διψάμε για μια ιδιαίτερη καλημέρα με ένα μυστικό κρυφό χαμόγελο.

Οι Stereophonics έχουν τραγουδήσει λοιπόν γι’ αυτό το κρυφό, συνθηματικό χαμόγελο.  Ωραίοι και κούκλες του σελιλόιντ το έχουν ανταλλάξει, πριν τα καυτά φιλιά και τον αναγκαίο χωρισμό για την επίταση του μομέντουμ της αγωνίας για το ρομάντζο τους, στο μέσο της ταινίας. Αμέτρητες οι ρομαντικές κομεντί. Πουλάει το χάπι εντ σε όλους εμάς που δεν καταλήξαμε με τους μεγάλους μας έρωτες είτε μείναμε μόνοι από πείσμα στον τύπο με τα τόξο και τα βέλη, είτε συμβιβαστήκαμε να ξυπνάμε με τις τριτοτέταρτες επιλογές μας.

Στο περσινό μας πόνημα (Κρασιά καψούρα και πατώματα https://cheersfromgreece.com/2025/04/01/%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%b5%cf%83-vol-10-%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%cf%88%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80/ ) είχαμε αναφερθεί στην κατηγορία του αιώνιας αξίας χαμένου έρωτα, με   τα αριστουργήματα love story, bodyguard. Η τρίτη μας επιλογή ήταν ο έρωτας της δεύτερης ευκαιρίας με το silver linings playbook,  με τον έρωτα να έρχεται να διασώσει αυτούς που είχε τραυματίσει ανεπανόρθωτα. Προσωπική αγαπημένη η τελευταία, γιατί αγγίζει ευαίσθητες χορδές και έχει ωραίο τέλος. Δεν είναι το τέλος αν δεν είναι καλό τέλος, όπως έχει πει κάποιος άγνωστος πολύ εύστοχα. Φέτος με διαφορετική διάθεση, θα συνεχίσουμε σ’ αυτό το μοτίβο του χάπι εντ. Μην ακουστεί αυτό σαν σπόιλερ. Όλοι ξέρουμε τι μας περιμένει όταν μας σέρνει η καλή μας στον κινηματογράφο για να δούμε την τελευταία ρομαντική κομεντί με πρωταγωνιστές τους πιο σέξυ σταρς της χρονιάς. Θα εκφράσουμε αντιρρήσεις, θα μαλώσουμε, θα μας πάρει ο ύπνος στην καλύτερη. Κάποιοι μπορεί και να κρυφοσυγκινηθούν, θα προσποιηθούν έναν καγχασμό και θα φύγουν για μπέργκερς ή κρέπα, μην τους περάσουν και για θηλυπρεπείς.

Τραβάτε με ας κλαίω λοιπόν σκληροί μου ποδοσφαιρόφιλοι που θα προτιμούσατε να δείτε Ταραντίνο , Γκάη Ρίτσι , Σκορτζέζε και σουβλίστε τους,  πλακώστε τους, κλαδέψτε τους, που έλεγε κι ο Χαρυ Κλυν. Μπάλα και καράτε για σήμερα αποκλείονται αν θέλετε το πρώτο ακατάλληλο σκέλος της ατάκας. Σήμερα Τζούλια Ρόμπερτς, Τζένιφερ Άνιστον, Ωντρεϋ Χέπμπορν, Μεγκ Ράιαν και αμέτρητες πανέμορφες άλλες να γοητεύουν παλιόπαιδα, πλουσιόπαιδα, φτωχόπαιδα, λόρδους και αλήτες. Κατά βάθος θα μας αρέσει. Ειδικά αυτή η κλίση της κεφαλής προς τον ώμο μας μετά το τέλος, αν δεν πολυγκρινιάξουμε στην διάρκεια.

Πρώτη μας επιλογή φέτος  το διαχρονικότατο “Sleepless in Seattle”. Στο μακρινό παρελθόν, σε κάποιο γαλαξία πολύ πολύ μακριά, στα φοιτητικά μας χρόνια, δεν υπήρχε νεαρός που να σεβόταν τον εαυτό του , να ήταν straight, και να μην ήταν καψουρεμένος με την Μεγκ Ράιαν. Ξανθό μουτράκι, μόνιμα μελαγχολικό γαλανό βλέμμα που καθήλωνε, με ιδιαίτερα τολμηρά ενίοτε πολύ κοντά κουρέματα για την εποχή. Συμπρωταγωνιστής της ο πολύς Τομ Χανκς,  αιώνιος υποκριτικός  χαμαιλέων, στο ρόλο του ανθρώπου που έχασε την μοναδική του αγάπη απρόοπτα, άδικα και νωρίς. Η αριστουργηματική ταινία της Νόρα Έφρον κυκλοφορεί το 1994 και γίνεται αμέσως εισπρακτική επιτυχία. Τερματίζει Πέμπτη στο box offlice της χρονιάς. Αποσπά δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ αυτή του πρωτότυπου σεναρίου, και καλύτερου τραγουδιού, καθώς και 3 για Χρυσή σφαίρα.

Ο χήρος πατέρας Τομ Χάνκς δεν μπορεί να διαχειριστεί την απώλεια του μοναδικού πρώτου έρωτα και αφήνει το Σικάγο, γιατί κάθε γωνιά του, του την θυμίζει. Ο πιτσιρικάς γιος του βγαίνει σε ραδιοφωνική εκπομπή, και ζητά μια νέα αγαπημένη για τον πατέρα του. Ραγίζει τις καρδιές του απανταχού γυναικείου πληθυσμού της Αμερικής με το απέλπιδο διάγγελμα του. Μεταξύ των ψυχών που αγγίζει ο άδολος, πονεμένος πιτσιρίκος και η νεαρή, φρεσκοαρραβωνιασμένη δημοσιογράφος Άννι. Η Άννι  ενσαρκωμένη από την γλυκύτατη Ράιαν, που με τα μακριά παλτό της μας θυμίζει πως είναι το casual chic, είναι πνιγμένη από την συγκατάβαση. Έχει εγκλωβιστεί σε μια σχέση από συμβιβασμό. Λείπει η μαγεία. Η λέξη αυτή και η απουσία της  επαναλαμβάνονται  σε όλη την διάρκεια της ταινίας, και της ζωής των περισσοτέρων από εμάς. Ακούμε λοιπόν το Sturdust από Nat King Cole , το αφήνουμε να μας ταξιδέψει στο Empire State Building της Νέας Υόρκης κι ελπίζουμε να την συναντήσουμε εκεί.

            Το «Άγρυπνος στο Σηάτλ» βασίζεται σε παλιότερη ιδιαίτερα συγκινητική ρομαντική ταινία. Το “an affair to remember” του 1957 από τον Leo Mc Carrey με τον αγαπημένο τότε πρωταγωνιστή των ωραίων Κάρι Γκραντ, και την υπερκουκλάρα Ντέμπορα Κερ συγκίνησε και συγκινεί γενιές καψουράκια σινεφίλ στο διηνεκές. Αποτελεί πρόταση γι’ αυτούς που θέλουν να αναζητούν την απαρχή των πραγμάτων και αγαπάνε το διαχρονικά κλασσικό. Το ραδιοφωνάκι μας παίζει ήδη το «when I fall in love it will be forever» στην διασκευή, του από Celine Dion, του sountrack της ταινίας. Δάκρυα κυλάνε στα μάτια μας στο «αν αρχίσεις να ρωτάς γιατί, θα τρελαθείς» του Τομ Χάνκς, όσον αφορά την απώλεια της μιας και μοναδικής.

Κάπου στην άκρη του ουράνιου τόξου ακούμε τον Harry Nilsson, και σ’ ένα μαγικό χαλί υφασμένο από το μετάξι της αγάπης και της  φωνής του, μεταφερόμαστε από το Εμπάιρ Στέητ Μπίλντιγκ στο Νόττιγκ Χιλλ. Δεν υπάρχει το τέλειο κούμπωμα, η τέλεια εφαρμογή στους ανθρώπους θα πούμε απαισιόδοξα οι περισσότεροι. Σ’ ένα «μικρό χωριό» στην καρδιά του Λονδίνου όμως μας διηγείται με την γοητευτική Bρετανική του προφορά ο Hugh Grant τα πράγματα δεν είναι τόσο απαισιόδοξα. Τον έχει παρατήσει η γυναίκα του για έναν τύπο που έμοιαζε με τον Χάρισον Φορντ. Πουλάει ταξιδιωτικά βιβλία. Το βιβλιοπωλείο του αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Συγκατοικεί με έναν σεξομανή λεχρίτη που φοράει Τ Shirts με χυδαίες ατάκες. Η μοίρα του κάνει το χατήρι. Σκάνει μύτη στο μαγαζάκι του μια τύπισσα, που μοιάζει με την Τζούλια Ρόμπερτς. Μεγάλη κινηματογραφική σταρ στο σενάριο του «Μια βραδιά στο Νόττιγκ Χιλ» του αναστατώνει τη ζωή. Άραγε ο έρωτας επανορθώνει τις αδικίες στην ταπεινή Λονδρέζικη συνοικία; Το έκανε…;  Θα δούμε. Στο μεταξύ ας δοκιμάσουμε ροδάκινα με μέλι και ας δούμε τον κοινό θνητό να κερνάει χυλόπιτα στην «Pretty Woman” , στη «Νύφη το ‘σκασε» και στο «γάμο του καλύτερου της φίλου» . Ιδιαίτερα καλός ο Χιού Γκραντ. Πάντα σταρ η Τζούλια Ρόμπερτς, μας θυμίζουν γιατί το «Νotting Hill” παραμένει σταθερά στις κορυφαίες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών.

Στα ηχεία παίζει Al Green και «how can you mend broken heart» και λιώνουμε σαν τις νουαζέτες  Ιούλιο μήνα στο “how can you stop the sun from shining». Έχουμε πει και στο παρελθόν ότι είναι άδικο να πεις σε κάποιον που θέλει έναν ήλιο να αρκεστεί σε φακό με μπαταρίες. Δυο φορές έχει αγαπήσει ο Λονδρέζος βιβλιοπώλης , δυο φορές τον ποδοπάτησαν. Η μία τον παράτησε για έναν σωσία του Ιντιάνα Τζόουνς και η άλλη για τον καλύτερό του φίλο. Ας πουν οι γενναίοι τι πονάει πιο πολύ. Πολύ χιούμορ και διαρκές ανατροπές η ταινία, με τα υγρά μεγάλα μάτια της Ρόμπερτς και το τεχνητά αμήχανο στυλ του Χιού Γκραντ να κλέβουν την παράσταση. Άλλωστε αυτός είναι ακόμη ένας περίεργος τύπος από το παρελθόν, και αυτή ένα κορίτσι που στέκεται μπροστά σ’ ένα αγόρι και ζητάει αγάπη. Ο καθένας ξέρει ότι πονάει αυτού του είδους η έκθεση.

Αφήνουμε το Notting Hill και πάμε σε κάτι διαφορετικό. Μια από τις πιο αναμενόμενες επιλογές θα ήταν μεταξύ του “Pretty Woman” , “Runaway Bride” , When Harry met Sally, Ghost, The Notebook” , How to lose a guy in 10 days” , The eternal Sunshine of a spotllless mind, 50 first dates και η λίστα είναι ατέλειωτη. Θα επρόκειτο όμως για τσουβάλιασμα και η στιγμή και το συναίσθημα υπαγορεύουν διαφορετικά. Η σημερινή διάθεση και η χθεσινή ταινία στο Ertflix επιβάλλουν μια αναφορά στον «Πρίγκηπα της Παλίρροιας». Ο Νικ Νόλτε λοιπόν είναι καταπληκτικός, γοητευτικός και ιδιαίτερα αρρενωπός στο “Prince Of Tides” του 1991. Η σκηνοθεσία είναι της συμπρωταγωνίστριάς του της θρυλικής Barbara Streisand η οποία είναι πάρα πολύ καλή και ως σκηνοθέτις με εξαιρετική φωτογραφία. Λίγο αργός βέβαια ο ρυθμός αλλά δεν τον χάνει τον θεατή. Δυνατά συναισθήματα και λυρισμός χωρίς παρατραβηγμένες ερμηνείες. Το σενάριο, από Becky Johnston και Pat Conroy, είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Pat Conroy. Όσοι δεν το έχουμε διαβάσει, καλό είναι να το αναζητήσουμε να το διαβάσουμε στη γλώσσα που γράφτηκε. Τραύμα , ρομαντισμός, κυνισμός και θεραπεία σ΄ έναν δύσκολο κύκλο διαχέονται σε όλη την ταινία.

Ο Νόλτε στο ρόλο του αδερφού που προσπαθεί να σώσει την δίδυμη αδερφή του εγνωσμένης αξίας ποιήτρια που έχει αποπειραθεί πολλαπλώς να τελειώσει την ζωή της, λόγω αθεράπευτων ψυχικών τραυμάτων από την παιδική τους ηλικία. Η Στρέιζαντ είναι η ψυχίατρος της , ακριβοπληρωμένη νεουρκέζα τρελογιατρός της ελίτ των καλλιτεχνών. Εντάσεις και υποκριτικό γέλιο και χιούμορ, σε καταστάσεις όπου το κλάμα θα ήταν ίσως μια διαφυγή, είναι ο τρόπος των Νοτίων , που τόσο καλά έχει διδαχθεί ο Νόλτε. Αυτός είναι προπονητής αμερικανικού ποδοσφαίρου και καλός οικογενειάρχης, κόντρα στα πρότυπα της δικής του οικογένειας σαν παιδί. Βίαιος πατέρας και μητέρα ρηχή, επιφανειακή και με προσωπείο τους έχουν σημαδέψει. Η διαδικασία των συνεντεύξεων με την γιατρό, για την θεραπεία της αδερφής του, φέρνει την οικειότητα και την εξωτερίκευση κι εκείνης, που είναι μια βαθιά θλιμμένη γυναίκα. Σταρ η Στρέιζαντ και υποκριτικά , αλλά αφήνει τον Νόλτε να πάρει το παιχνίδι πάνω του σε μια βαθιά συγκινησιακή ταινία και την καλύτερη ερμηνεία της ζωής του. «Δεν την αγαπούσε περισσότερο, απλά για πιο πολύ καιρό». Είναι αυτό όμως δικαιολογία;

Σοκολατάκια, γλυκά,δυο ποτήρια ο καθένας από ένα, και χαρτομάντηλα και για φέτος. Και αν επιβιώσουμε Τσικνοπέμπτη, Παρασκευή και 13, και Αγίου Βαλεντίνου, πιστεύω θα τα καταφέρουμε και φέτος. Καλά που υπάρχουν οι ταινίες, το αλκοόλ και η λειτουργία πτήσης, if you know what I mean.

ΥΓ: έλεγα να σου στείλω ένα γράμμα αλλά το έφαγε το ρακούν της γειτόνισσας και δεν ήπια αρκετά.