Μέσα Οκτωβρίου.  Τα πρωτοβρόχια και η μουχλίλα τους ήρθαν και

διέψευσαν τους θιασώτες της κλιματικής αλλαγής, και τον τότε αντίπαλο του Μπιλάρα του Κλίντον, τον κύριο Al Gore που έκανα ένα τέταρτο στο google για να τον θυμηθώ. Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε ακόμα αλλάξει διάθεση. Παραμένουμε δύσθυμοι, ανόρεχτοι, συνοφρυωμένοι και μουρτζούφληδες. Το τελευταίο, για να καταλαβαίνουν και οι οπαδοί των πρωινάδικων, τι προσπαθούμε να πούμε . Πάλι όμως θα φάμε κράξιμο για τις μεγάλες εισαγωγές που τόσο συνηθίζoυμε και έχετε μάθει να αγαπάτε και να προσδοκάτε.

Ήθελα να μπω δυνατά και γρήγορα και εθνοπατριωτικά με Κώστα Πρέκα στα πολυβολεία του Ρούπελ, στην ταινία ΟΧΙ, να φωνάζει ελάτε να τα πάρετε στους ΝΑΖΙ ως σύγχρονος Λεωνίδας. Παρασυρμένος από το ένδοξο παρελθόν να παραληρώ και να φωνάζω : Μολών λαβέ παλιοκαριόληδες, ως παλιός έφεδρος ανθυπολοχαγός από ΣΕΑΠ. Στοπ. Όλα κι όλα, όχι από Λουτράκια και Λαμίες και Αυλώνες, Θήβες και λοιπές φλωριές κα φτωχά υποκατάστατα απ’ την Κίνα. Σφυρηλατημένος στα Αοράκια και στον στίβο μάχης δίπλα στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου. ΣΕΑΠΙΤΗΣ.Και την στιγμή που πάω να βγάλω από την ναφθαλίνη την «οχτάρα» την εξόδου που δεν χωράει ούτε το χέρι μου πλέον μέσα, επανέρχομαι στην πραγματικότητα, κρυώνω, πεινάω  και βαριέμαι και αφήνω όλη την δόξα του 40 στον παππού μου. Αυτός είχε πολεμήσει πραγματικά και δεν έτρωγε πιτόγυρο από την «Θράκα» και έπινε φραπέδες στον Κοραή στο Ηράκλειο όπως εγώ ο άξιος, μάχιμος εγγονός του.  Τα πολεμικά μας με την «χαραυγή της Νίκης», την «Υπολοχαγό Νατάσα», και το «Υποβρύχιον Παπανικολής» θα τα αφήσω για την μαθητική παρέλαση.

Σήμερα και πάλι κωμωδία. Και πάλι καταχρήσεις. Και πάλι καταστάσεις και μπλεξίματα αμερικανικά. Γιατί τα αμερικανικά τα μπλεξίματα έχουν χάπι εντ. Γι΄αυτό. Τα ελληνικά δεν ξέρω. Ίσως κι αυτά.

Seth Rogen μαζί με Judd Apatow και Evan Goldberg υπογράφουν λοιπόν το τρελό σενάριο του Pinneapple Express, ο David Gordon Green την σκηνοθεσία, και Rogen και James Franco πρωταγωνιστούν σ’ αυτό το ξέφρενο ταξίδι του χαμού που έλεγε και ο Καββαδίας, ο μαρκονιστής ποιητής. Αλλά εδώ ο «χαμός» είναι ωραίος, γλυκός κι αναπάντεχος σαν ένα ταξίδι σε μια τροπική ζούγκλα από τσιχλόφουσκες.  Ο Σεθ Ρόγκεν, ένας ανώριμος δικαστικός επιμελητής, τα έχει μια μαθήτρια Λυκείου, κι αυτό εξηγεί το δράμα του.  Έχει σαν μοναδικό χόμπι και όνειρο ζωής τα talk show του ραδιοφώνου, και παρηγοριά από την καθημερινότητα την καλή πατροπαράδοτη Μαριχουάνα. Έτσι χαλαρώνει το παλικάρι, έτσι έρχεται στα ίσα του,  και ποιοι είμαστε εμείς για να τον κρίνουμε, και ποιοι είμαστε εμείς για να πούμε. Την προμηθεύεται από τον εντελώς χάιλα, χάλια όπως θέλετε πείτε τον James Franco, σ’ έναν ρόλο που τον παίζει σαν να είναι σπίτι του με μπυτζάμες και ξεχειλωμένο φούτερ, τόσο φυσικά, που σε κάνει να αναρωτιέσαι. Σε μια απόπειρά του λοιπόν να δοκιμάσει την καινούρια παρτίδα μιας εξαιρετικά νέας πολλά υποσχόμενης υβριδικής ποικιλίας, καλή ώρα όπως αυτή η εξαφανισμένη σχεδόν, ερυθρή αρχαία που  ανακάλυψε η «ΒΙΒΛΙΑ ΧΩΡΑ», και ακόμη στερείται ονόματος, παραβαίνει τον δικό του κανόνα, και κάθεται και καπνίζει με τον προμηθευτή του.  Όμως η χαμένη μυθική ποικιλία με τις επικές ιδιότητες, στην ταινία, είναι κλάδος κάνναβης, και φέρει το ευφάνταστο όνομα «Εξπρές του Ανανά».

Το όνομά της δεν το καλοκατάλαβα στο ξεκίνημα της ταινίας. Όσο προχωρούσε όμως ο καλλιτέχνης στο κυρίως θέμα, αντιλήφθηκα ότι αυτή ονοματίστηκε  λόγω της ιδιότητας της, να σε ταξιδεύει γρήγορα και με τροπικά αρώματα, χωρίς περιττές στάσεις.Blast off και απογείωση ισχυρίζεται ο Franco που από βαποράκι θέλει να γίνει πολιτικός μηχανικός. Οι περιπέτειες λοιπόν των δύο φίλων μας που δεν είναι φίλοι, αλλά πελάτης και μαγαζί, όπως και το επίμαχο «εξπρές», μας φέρνουν μια ευθυμία, μια μουσικότητα, μια τάση για αληθοφάνεια, εξωτερίκευση και φιλοσοφία, έστω και με τους αργούς ρυθμούς του «φιλαράκι μήπως έχεις ένα Ευρώ να πάρω μια τυρόπιτα». Αφού λοιπόν το αντικείμενο με αριθμό 9 έχει κηρυχθεί παράνομο από αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές , ακούσουμε το “electric avenue» στη διαπασών και φωνάξουμε άντε γαμήσου Jeff Goldblum, έρχεται η πολυπόθητη στιγμή.

Ανοίγουμε με την πρέπουσα ιεροτελεστία, ένα Gewurtztraminer από την ακριτική Φλώρινα, την μούσα και σάιτ κινηματογράφησης του Αγγελόπουλου. Και συγκεκριμένα αυτό του Κτήματος Πάντου. Πρόσφατα το δοκίμασα και ενθουσιάστηκα στα «Βοροινά» της Θεσσαλονίκης στις 6 Οκτωβρίου 2025. Τροπικά αρώματα κι εδώ, εκρηκτικά, έρχονται και αναδύονται επιθετικά , βγάζοντας ανανά, μάνγκο, ίσως και λίτσι, με ένα τριαντάφυλλο που έρχεται και τα’ αχνοσκεπάζει σαν απαλό πέπλο από τούλι, και θυμίζει εκείνο το τριανταφυλλί λουκούμι, που μου έφερνε πιτσιρικά, ο παππούς μου από το καφενείο, όταν κέρδιζε στην ξερή.

Ένα συναρπαστικό λευκό , δροσερό, αρωματικό όσο δεν πάει, αντιπροσωπευτικό της αρωματικής αυτής ξενικής ποικιλιάς που βρήκε στα 750 μέτρα υψόμετρο και στην θέση «Εκκλησία» στην Υδρούσα της Φλώρινας, σε έναν χαμηλοπαραγωγικό ορεινό αμπελώνα, το αγαπημένο της εξοχικό, που θέλει να πάει να ζήσει όταν βγει στη σύνταξη. Και το terroir αυτό το ορεινό με τους κρύους χειμώνες, τα χιόνια, τις βροχές και τις μεγάλες διαφορές θερμοκρασίας το καλοκαίρι, ήρθε και της έδωσε αυτόν τον μοναδικό αρωματικό χαρακτήρα σε συνδυασμό με μια οξύτητα που δεν το αφήνει να γίνει πλαδαρό.  Φαντάζομαι, αν και σ’ αυτά υπολείπομαι γνώσεων κι από τον μέσο όρο, ότι η κρυοεκχύλιση και η παραμονή του κρασιού για τέσσερις μήνες με τις οινολάσπες του, παίξανε κι αυτές τον ρόλο τους, για την δημιουργία αυτού του πολύ καλού αρωματικού λευκού. Κιτρινοπράσινο και λαμπερό στο χρώμα του ώριμου μοσχολέμονου όπως συνηθίζω να λέω, για να καταλαβαίνουν και οι φίλες μας των εκατομμυρίων αποχρώσεων, αρκετά γλυκό στην επίγευση και με αλκοόλ 13,5%, αν και δεν του φαίνεται. Συνδυάζεται καταπληκτικά με μια ποικιλία ελληνικών τυριών, γραβιέρα, κεφαλοτύρι από την περιοχή της Φλώρινας, κασέρι Σοχού, και Μετσοβόνε, και φυσικά με σταφυλάκι λευκό όσο ακόμα το βρίσκουμε. Ροζακί ή Όψιμο Εδέσσης, η και λευκό Μοσχάτο Αλεξανδρείας. (ναι, μπορούμε να τα απολαύσουμε και ως επιτραπέζια όταν τα βρίσκουμε) Αλλιώς και για εσάς τους γκουρμέδες που βλέπετε μάστερσεφ, με ασιατική κουζίνα, αλλά όχι Ινδικό, γιατί ο συνδυασμός με καυτερά,  θα είναι σαν να σκοτώνετε Μονόκερο με βόμβα, όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο James Franco για το eχpress του ανανά. Αν σας μείνει κανένα ποτηράκι από την φιάλη για το τέλος, γιατί είναι τόσο νόστιμο αυτό το gewurtztraminer του κτήματος Πάντου, που πίνεται γρήγορα, μπορείτε να το συνδυάσετε και με ένα κομματάκι γαλατόπιτα, γλυκιά αλλά όχι σιροπιασμένη, αν και ποιος μπορεί να επιβάλλει περιορισμούς στα ξένα θέλω. Εγώ πάντως θα μπορούσα να ζήσω μέσα σε ένα καλοσιροπιασμένο γαλακτομπούρεκο ακούγοντας στο περιθώριο το ‘she ‘s a coconut girl in a hot fashion world’ από το πολυμορφικό soundtrack της ταινίας μας.

ΥΓ Αφού επανέλθει το χαμόγελο στα χείλη μας έστω και με κινέζικα καλάσνικοφ, επιθέσεις με Daewoo, λίγο παραπάνω προσθέστε στο καλάθι, και μετά από κρασιά, ταινίες, τσιγάρα, μαντζούνια και γαλακτομπούρεκα, σας στέλνουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς, φιλάκια, και τα λέμε, και ας ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα που δεν τέμνονται ποτέ. «Εγώ ξυπνώ απ’ τις εννιά και εσύ το μεσημέρι, συχνάζεις στο Μικρό καφέ και εγώ στη Μυροβόλο» και τέτοια δακρύβρεχτα και συγκινητικά.