myghostsmymemories

Ξημέρωσε Πέμπτη. Μαγιάτικη Πέμπτη αλλά συννεφιασμένη και βροχερή. Τελευταία αυτό γκρίζο μοτίβο τείνει να γίνει μόνιμο. Όλα χρειάζονται. Η διάθεση περίεργη. Τα χθεσινοβραδυνά όνειρα το ίδιο. Ταινία του David Lynch. Πιάσε το αυγό και κάνε του ανταύγειες. Πρωινό περίεργο. Από αυτά, που δεν θέλει κανείς να ξυπνήσει. Κι όμως ξυπνάει. Γιατί πρέπει. Γιατί χτυπάει αυτό το περίεργο αχρείαστο και μισητό πράγμα που λένε τηλέφωνο. Κάτι θέλουν. Όλοι κάτι θέλουν. Και με το δίκιο τους. Έχει πάει 9.30 το πρωί, και η τσίμπλα ακόμη εκεί σφαλίζει σαν σιλικόνη. Εντάξει . Όλα ρυθμίζονται , όλα βολεύονται με τον καιρό τους. Συν τοις άλλοις πρέπει να πάρω ψωμί, μπανάνες, να φύγω να γυρίσω και να ξαναμιλήσω. Ενέργεια στο μηδέν. Ενέργεια μετά από φρέντο εσπρέσσο σκέτο, στο 0,5. Έχουμε παίξει και πιο δύσκολες πίστες. Έχουμε αγωνιστεί και τραυματίες. Εδώ είμαστε. Έχουμε επιβιώσει.

Είναι «ζωή» η «επιβίωση» θα ρωτήσει κανείς; Είναι φίλε. Κάθε δυσκολία, κάθε μάχη με την πλάτη στον τοίχο είναι μια διαδικασία βελτίωσης. Το Σίδερο, για να γίνει ατσάλι, το βάζουν στην φωτιά. Μετά το κοπανάνε με βαριοπούλες μαζί με πυρακτωμένα κάρβουνα και στο τέλος, κρύο ντουζ. Κάθε άνθρωπος πρέπει να περάσει τις δυσκολίες του. Να υπερπηδήσει τα εμπόδια του. Να πέσει, αλλά να σηκωθεί. Το έλεγε κι ο Πάμπλο, ο Γκαρσία. Τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα τον χτίζει η δυσκολία, η προσωρινή ήττα , το πέσιμο. Κανείς δεν έγινε δυνατός με συνεχόμενες νίκες και χατήρια. Η δικαίωση έρχεται μετά. Και ποτέ όλη μαζί, και πάντοτε σε δόσεις.

Όπως και να έχει, αυτά δεν τα λέμε μόνο για να παίρνουμε κουράγιο και να παρηγοριόμαστε . Τα πιστεύουμε. Τα βιώνουμε. Σκοντάφτουμε , πέφτουμε, σηκωνόμαστε και ξανά. Μέχρι να κουραστούν οι πέτρες να μπερδεύονται στα πόδια μας. Κάθε φορά που τα πράγματα σκουραίνουν. Κάθε φορά που νομίζει κανείς ό,τι είναι ανεπαρκής. Όταν νιώθει  άχρηστος, μία είναι η κινηματογραφική επιλογή. Ρόκυ 1976 . Η απόλυτη ταινία για τα outsider της ζωής. Η αποτύπωση του Αμερικανικού ονείρου στο φίλμ. Το χάπι για την πληγωμένη αυτοπεποίθηση του κάθε πικραμένου, απόμαχου, βετεράνου. Η χρυσή κλειδαρότρυπα από την οποία ο βιοπαλαιστής αντικρίζει την ελπίδα της «καλής». Δεν λέει ψέματα όμως το «Ρόκυ». Πρέπει να τρέξεις πολύ, να πολεμήσεις πολύ , να φας πολλές μπουνιές για να βγεις, έστω, ισοπαλία. Και η ισοπαλία είναι νίκη στη ζωή . Γιατί και με ισοπαλία είσαι ακόμη ζωντανός. Θα παλέψεις ξανά. Και στο δύο και στο τρία , ακόμη και όταν θα έχεις χάσει τη λάμψη του βλέμματος της τίγρης στα μάτια. Είπαμε κάθε μέρα παρουσία. Κάθε μέρα πάλη. Και η ζωή είναι ακόμα πιο βίαιη από έναν αγώνα πυγμαχίας. Εκεί οι κανόνες είναι δυσδιάκριτοι. Καλείται κάποιος να παλέψει με κανόνες σ’ ένα παιχνίδι που δεν έχει. Δεν είναι έτσι. Ο κανόνας είναι ένας. Πάλη. Αν αυτή φέρει και την επιβίωση, ήρθε και η νίκη. Βελτιώθηκε. ‘Εγινε πιο δυνατός . Είναι ακόμα στο παιχνίδι.

Εύλογη χρήση, https://el.wikipedia.org/w/index.php?curid=77364

Ακούγεται να σιγοπαίζει στο μυαλό το «going the distance». Ότι και να ‘ναι όποιος και να ‘ναι η απόσταση πρέπει να καλυφθεί. Η δουλειά πρέπει να γίνει. Το ιδανικό είναι να βιοπορίζεται κανείς από αυτό που του αρέσει. Οκ. Μπορεί να του αρέσει. Αλλά μπορεί να μην αρέσει σ’ αυτό. Τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Άπειροι έχουν χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε που λένε και οι αδερφοί Κατσιμίχα. Η μαγκιά είναι να γυρίζει κανείς. Να ρίχνει μπουνιές όρθιος και να αντεπιτίθεται σ’ αυτό που νομίζει πως τον σκοτώνει. Αν δεν τον σκοτώσει θα γίνει πιο δυνατός. Αυτό το έχει τραγουδήσει ο Πορτοκάλογλου και αυτός έχει εκπομπή και στην ΕΡΤ. Το είπε η τηλεόραση. Άρα είναι αλήθεια. Το ίδιο συμβαίνει και με το ίντερνετ και τα χωριά. Το είπανε στα ίντερνετς , το άκουσα στο καφενείο. Είναι αλήθεια. Κάπου μακριά νυχτώνει και ας είναι καταμεσήμερο. Όπως και να έχει, ένα είναι το σίγουρο. Δεν υπάρχει κανείς, που να μην ακούει μια φωνή να του φωνάζει: «Είσαι άχρηστος» (you are a bum που λέει και ο Ρόκυ». Όλοι νιώθουμε τύψεις για το χρόνο που χάσαμε, για τα ταξίδια που δεν κάναμε για τα όνειρα που δεν κυνηγήσαμε. Μπορούσαμε αλλά δεν το προσπαθήσαμε. Ο χρόνος λιγοστός. Οι συγκυρίες. Το περιβάλλον. Η έλλειψη στήριξης. Μαλλιά, ψέμματα και «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Στον τοίχο δεν έπρεπε να γράφει «βασανίζομαι» έπρεπε να γράφει «χαραμίζομαι» που λέει και ο Νικολάκης. Ό,τι δεν έγινε δεν το ποθήσαμε αρκετά. Δεν μοχθήσαμε αρκετά. Δεν παλέψαμε για να πληρώσουμε το απαιτούμενο τίμημα σε κόπο, σε δάκρυ, σε χρόνο, και σε χλεύη. Κυρίως το τελευταίο. Αν δεν διαπομπευτεί κανείς, φίρμα δεν γίνεται. Τα σκαλιά της Φιλαδέλφεια θα είναι πάντα ανηφόρα. Πονάει η σπλήνα στο ανέβασμα. Ας πονάει . Αύριο δεν θα πονάει. Μεθαύριο θα πετάει.

Μπαίνουμε στην διαδικασία λοιπόν. Τα χύνουμε τα δάκρυα, το αίμα τον ιδρώτα. Την  επιτυχία δεν την εγγυάται κανείς. Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν θα νικήσουν οι τύψεις μιας ζωής χαραμισμένης όπως έλεγε ο Steve MacQueen στον «Πεταλούδα» (Le Papillon).   Η εμπειρία έχει δείξει , ότι αν κάνει κάποιος την διαδρομή θα φτάσει και στον προορισμό. Αν γίνουν οι κόποι και οι θυσίες, η επιτυχία θα έρθει. Δεν θα μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει άχρηστο. Μόνο ο εαυτός του , αν έκανε μια κάμψη λιγότερη, μια επανάληψη λειψή, αν έφαγε προφιτερόλ, αντί για βρώμη. Πάντα άλλωστε υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό που αγαπά κανείς, να μην τον αγαπάει πίσω. Δεν έχει σημασία. Αυτός τα πέντε βήματα του γέρου Κινέζου τα έκανε. Τα τριαντάφυλλα τα πήγε. Δεν βρήκε εκεί κανέναν. Δεν πειράζει. Δεν θα χρειαστεί πότε ξανά να αναρωτηθεί για το «τι θα γινόταν αν». Θα είναι ελεύθερος να ξαναπαλέψει σε άλλα σπορ με άλλους αντιπάλους. Κακά τα ψέμματα. Ο μόνος αληθινός αντίπαλος είναι ο εαυτός μας και αυτός ήδη μια φορά έπεσε κάτω.

Είναι πίσσα σκοτάδι. Υγρασία παντού. Δρόμοι βρεγμένοι λες κι έχει βρέξει . Φιλαδέλφεια, όχι το πρωινό της, που τόσο μας αρέσει. Βραδάκι. Στο σχόλασμα. Ολόκληρο νταγλάρι , κοτζαμάν πυγμάχος πάει στο μαγαζί για κατοικίδια να κορτάρει την Άντριαν. Κοντή με γυαλιά και σκούφο. Πιο κρύα και από το παγερό βράδυ της Φιλαδέλφεια. Συμμαζεμένη, σκιαγμένη, φαβορί για γεροντοκόρη. Χαιρετάει τα παπαγαλάκια και μιλάει ακατάπαυστα για τις χελώνες, που τα ονόματά τους αν τα προσθέσεις σημαίνουν «χειροπέδες». Τα δεσμά που μας κρατάνε είναι αόρατα και τα έχουμε κλειδώσει οι ίδιοι. Δεν ανταποκρίνεται το κορίτσι. Πιο πολύ απορία και φόβο βγάζει. Πάμε στον Buttkiss τον σκύλο. Πρόκειται για το αληθινό σκυλί του Stallone που είχε αναγκαστεί να το πουλήσει για 40 δολάρια για να πάρει φαγητό, πριν κάνει την καλή με το σενάριο του Ρόκυ. Αλλά αυτά έπονται. Σημασία έχει το love story. Δεν πρόκειται για μια απλή πυγμαχική ταινία.

Το Rocky δεν είναι απλά ένας ύμνος στην επιμονή και στο κουράγιο ενός ανθρώπου. Το Rocky μας λέει ότι κανείς δεν είναι τόσο μάγκας, που μπορεί να μπει στην διαδικασία να γίνει καλύτερος χωρίς κίνητρο. Και τα κίνητρα βελτίωσης, σχεδόν πάντα, είναι άλλοι άνθρωποι. Και αυτοί πρέπει να είναι. Ο άνθρωπος παλεύει να βελτιώσει τον εαυτό του και την κατάστασή του από αγάπη σε άλλους ανθρώπους πρώτα, και μετά στον εαυτό του. Μπορεί να μην συμφωνήσουν οι σύγχρονοι “life coaches”, αλλά έτσι ήταν και μάλλον ακόμη είναι. Αν δεν υπήρχε η Άντριαν σε ποιον θα μπορούσε να φωνάξει ο Ροκ : «ΓΙΟ ΑΝΤΡΙΑΝ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!. Το ikigai, ο λόγος που υπάρχει για να ξυπνάμε κάθε πρωί κατά τους Γιαπωνέζους, έχει να κάνει με αγαπημένους. Το μυστικό για μια μακρά κι ευτυχισμένη ζωή δεν είναι το να έχεις λόγο να ξυπνήσεις, ήτοι όνειρα και στόχους πάντα. Το μυστικό είναι οι άνθρωποι και η αγάπη προς αυτούς, που θα σε κάνει να θέτεις στόχους και να κάνεις όνειρα μικροπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Τώρα τελευταία  η θεωρία ανατρέπεται, αλλά καλύτερα θα είναι να επιβεβαιωθεί. Δεν σηκώνει η εποχή άλλες μεταβολές αξιακού συστήματος.

Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο Σταλλόνε. Και ήταν το διαβατήριο του για την υποκριτική του καριέρα. Σε μαύρη φτώχεια, ενώ πουλάει το σκυλί του 40 δολάρια για να πάρει τρόφιμα, αρνείται να πουλήσει το σενάριο του Ρόκυ για 300.000 δολάρια, αν δεν παίξει ο ίδιος στην ταινία. Δεν μπορείς. Δεν έχεις σωστή φωνή. Χωρίς υποτίτλους δεν σε καταλαβαίνει κανείς. Αυτό οφείλονταν και στην παράλυση κάποιων μυών του προσώπου του που υπέφερε από μικρός. Αρνείται και πάλι. Ξέρει ότι το σενάριο του θα τον δικαιώσει και θα τον επιβάλλει και σαν ηθοποιό. Το καταφέρνει. Μια  μικρή εταιρία παραγωγής συμφωνεί και κάνει την ταινία. Σπάει τα ταμεία. Ακόμα και σήμερα είναι η νούμερο ένα motivational ταινία (ταινία κίνητρο). Και το κάνει γιατί πιάνει την ψυχολογία όλων μας. Την ψυχολογία του ηττημένου που δεν τα κατάφερε, που έχασε τα όνειρά του. Και του δίνει ελπίδα και υπόσχεση μαζί. Αν παλέψεις αν ματώσεις, αν ‘κάνεις την απόσταση» θα «γίνεις δυνατότερος» και θα ακούσεις το τελευταίο καμπανάκι.

Καταπονημένοι, χτυπημένοι, με τα μάτια πρησμένα ακούμε στο youtube το final bell και στην συνέχεια ένα medley από όλα τα  μουσικά θέματα του Rocky  που έχουν παιχτεί στο πιάνο. Είναι εκείνα τα κομμάτια του σάουντρακ που ο Bill Conti έγραψε με τόση ευαισθησία για τις στιγμές που ο Ιταλός Επιβήτορας ξέφευγε από την πορεία του. Για τις στιγμές που ήταν λαβωμένος, στεναχωρημένος, απογοητευμένος. Για εκείνη την ώρα που του έλειπε το «μάτι της τίγρης». Και είναι και οι πιο κινηματογραφικές, οι πιο καλαίσθητες στιγμές της ταινίας αλλά και των επίσης καλών της sequels. Κακά τα ψέμματα σαν το πρώτο το Rocky δεν ήτανε κανένα. Δικαιωματικά κέρδισε τα όσκαρ καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ. Εξαιρετική δουλειά από τον σκηνοθέτη John G. Avildsen  ανταμείφθηκε με τεράστια εμπορική επιτυχία επίσης. Πρώτη στο box office των ΗΠΑ το 1976 και δεύτερη το 1977 πίσω από το επικό Star Wars. Κατάφερε να μπει στο πάνθεον των πιο αγαπημένων ταινιών για πάρα πολύ κόσμο. Των ταινιών που πάντα θα ψάχνει κανείς να δει, όταν δεν νιώθει καλά. Αυτή η ταινία, που θα φέρει δάκρυα στα μάτια, και κουράγιο να συνεχίσει να ρίχνει το outsider μπουνιές χωρίς αύριο στην μοσχαρίσια πλάτη και ας έχουν σπάσει οι αρθρώσεις των δαχτύλων του. Το έχουμε δηλώσει άλλωστε. Οι πολλές ταινίες, τα πολλά βιβλία ,  ο πολύς ΠΑΟΚ, μας έχουν κάνει να υποστηρίζουμε τα outsiders, τους απανταχού ταπεινούς και καταφρονεμένους.

Και η ίδια η ταινία ακολούθησε την πορεία του σεναρίου της . Πάλεψε πολύ για να γυριστεί με τον τρόπο που γυρίστηκε. Με πρωταγωνιστή τον σεναριογράφο της. Με μικρό σφιχτό μπάτζετ. 25.000 δολάρια για τη μουσική του Bill Conti , ήτοι για μουσικούς, όργανα, μαγνητοταινίες, σύνθεση τα πάντα. Το gonna fly now Νο 1 στα charts του 1976. Η ταινία και το σάουντρακ της έχει χαρακτηριστεί από πολλούς επαϊοντες η κορυφαία όλων των εποχών. Θεωρείται φαινόμενο της ποπ κουλτούρας, και έχει καταχωρηθεί και επιλεγεί να συντηρηθεί στην «Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου των ΗΠΑ» το 2006 ως ιδιαιτέρας ιστορικής και αισθητικής σημασίας.

Συνεχίζει να παίζει στο youtube, το medley από τα κομμάτια πιάνου του Bill Conti. Η ώρα έχει πάει 1.26 και ο τίγρης έχει πεινάσει. Τα αυγά με πειράζουν . Τα γάντια με στενεύουν. Ο σάκος του μποξ που χρησιμοποιώ, είναι ένα παλιό στρατιωτικό λουκανικό παραγεμισμένο με παλιές τρύπιες κάλτσες. Τα γάντια Everlast πάντα. Η φόρμα γκρι λιωμένη και τρύπια. Απόλλο μάντεψε! Θα το πάμε όλο. 15 γύρους. Μέχρι να βαρεθείς και να πέσεις. Γιο Άντριαν! Πως με βλέπεις; Πέφτω εύκολα. Αλλά σηκώνομαι ευκολότερα. Το player πήγε κατά λάθος στο “I will survive» της Gloria Gaynor. Δεν πειράζει. Έχει ρυθμό και βοηθάει στα σκαλοπάτια της Φιλαδέλφεια. Αυτά είναι πάντα ανηφόρα.