myghostsmymemories

Δεν περίμενα ποτέ να το κάνω αυτό. Νομίζω όμως ό,τι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Έχουν ήδη συμπληρωθεί δύο χρόνια από τα γενέθλια του “Κρασιά και ταινίες” . Το πρώτο άρθρο με τίτλο “Η ερωτική απογοήτευση και μια οινική αυτοκρατορία που αντεπιτίθεται” είχε δημοσιευθεί στις 30-5-2024 στο winehaven.gr υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες και από έναν διαφορετικό άνθρωπο. Όσο περίεργο και αν φαίνεται τα δύο χρόνια που πέρασαν ήταν για μένα περίοδος καθημερινών, ραγδαίων και ακραίων μεταλλάξεων, με το σημερινό αποτέλεσμα. Αυτό δε, ακόμα, δείχνει ότι δεν έχει σταθεροποιηθεί. Σε μια ρευστή κατάσταση, ίσως και λίγο παραπάνω από όσο πρέπει λόγω των θερμοκρασιών, ξεπερνάμε το γεγονός του μη εορτασμού των γενεθλίων της στήλης με τον πανηγυρικό χαρακτήρα, που της έπρεπε. Άλλωστε έχουμε ακόμα καιρό για γιορτές και πανηγύρια. Το καλοκαίρι είναι άγουρο και οι διαθέσεις μας ακραίες.

Για τα δύο χρόνια λοιπόν της στήλης θα βάλουμε το παπουτσάκι μας το nike το ολντσκουλάδικο, το άσπρο με την κόκκινη ρίγα. Μπλουζάκι polo κι ας τα μισούμε. Βολεύουν. Και θα βγούμε στο παγκάκι της στάσης μ’ ένα κουτί σοκολατάκια διαφόρων γεύσεων. Η ζωή είναι ένα κουτί σοκολατάκια έλεγε η μαμά του Forrest Gump ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει. Δεν έχω ακούσει, ούτε διαβάσει τίποτε πιο φιλοσοφημένο από αυτό. Κι ας μην φανεί ανόητο σε κανέναν. “Ανόητος άλλωστε είναι αυτός που κάνει ανοησίες.” Άλλη θρυλική ατάκα της μητέρας του Φόρεστ. Δεν ξέρω τι μ’ έχει πιάσει τελευταία με τις κινηματογραφικές μητέρες. Μάλλον θα είναι καμιά σύμπτωση. Άλλωστε το λέει και η δική μου μητέρα . Παραείμαι αθώος για να παρεξηγήσω κάποια πράγματα. Τα βλέπω πάντα μ’ ένα φίλτρο δικό μου. Αθώο , αγαθό , χαζό. Αλλά είπαμε “χαζός είναι αυτός που κάνει χαζομάρες”. Μάλλον επικαλεστώ τη δικαιολογία. Βλέπω τις αγαθές προθέσεις των ανθρώπων ώστε κι αν αυτές δεν υπάρχουν. Μπορεί η αφέλεια στη φάτσα μου να τις γεννήσει. Δεν έχει σημασία. Τα γεγονότα με έχουν δικαιώσει. Οι άνθρωποι όταν τους δώσεις την ευκαιρία, τους χαμογελάσεις θετικά, ακόμα και διαφορετικές επιδιώξεις να έχουν, αναθεωρούν. Τους έχει δοθεί άλλωστε το άλλοθι του “δεν μας κατάλαβαν”. “Πάμε σωστά λοιπόν τώρα. Την ευκαιρία την πήραμε. Δεν είμαστε τέτοιοι.”

Πετάει ένα φτερό στον ουρανό του Robert Zemeckis, που τιμήθηκε με όσκαρ για το αριστούργημα αυτό της αναφοράς στην ιστορία των σύγχρονων ΗΠΑ και της Pop κουλτούρας. Κοιτάμε τα παπούτσια μας, παίρνουμε ένα σοκολατάκι από την θήκη και πιάνουμε κουβέντα με αγνώστους. Το συνηθίζουμε άλλωστε. Νοσοκόμα η πρώτη παρέα μας στο παγκάκι. Αυτή φοράει άνετα παπούτσια. Είναι όρθια σ’ αυτά όλη μέρα και τρέχει πάνω κάτω σε διαδρόμους και θαλάμους. Δύσκολη δουλειά, αλλά ευλογημένη, αυτή της νοσοκόμας. Όπως και του γιατρού. Μπορεί κανείς να πει πολλά για έναν άνθρωπο από τα παπούτσια του. “Περπάτα ένα μίλι στα παπούτσια του άλλου“, λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, για να τον καταλάβεις. Έχουν δίκιο. Μόνο αν το ζήσεις, μπορείς να το αντιληφθείς. Η εμπειρία με αφηγήσεις δεν κερδίζεται.

Δεν ξέρω για ποιον λόγο, σ’ αυτό το προσωπικό σταυροδρόμι του χρόνου θέλω να μοιραστώ αυτή την προσωπική μου, αγαπημένη ταινία. Ένα αφάνταστο παραμύθι διασκευή από το ομώνυμο βιβλίο του Winston Groom. Κάτι θα έχουμε αφήσει να εννοηθεί από την λατρεία μας στον σκηνοθέτη του, τον Robert Zemeckis, από το αφιέρωμα στο “back to the future” και το “Marty McFly αγάπη μου πάρε με από δω και κέρνα ένα apelia στη Σάρα Κόνορ”, ξένοιαστο όμως σαν την φαντασία”. Forrest Gump λοιπόν, η προσωπική μου αγαπημένη όλων των εποχών μέχρι σήμερα, μακράν από την δεύτερη. “Επίσημη αγαπημένη” που τραγούδαγε κι ο “Σερ”. Δεν έχω ταυτιστεί ποτέ περισσότερο με κανέναν άλλο λογοτεχνικό ή κινηματογραφικό ήρωα όσο με τον Forrest Gump. Έναν δρομέα χαμηλών νοητικών δυνατοτήτων που έκανε ό,τι του είχαν υπαγορεύσει κατά καιρούς η μητέρα του, η μία και μοναδική του αγαπημένη και ο εκπαιδευτής λοχίας του στους πεζοναύτες. Δεν ξέφευγε ούτε οξεία από αυτά. Έτρεχε γιατί του είπαν τρέξε΄. Αντιμετώπιζε τις αντιξοότητες της ζωής σαν ένα σοκολατάκι με την μη επιθυμητή γεύση. Έβλεπε τα παπούτσια του άλλου για να τον καταλάβει καλύτερα. Πιστός φίλος, αγαπητός σύντροφος, συστρατιώτης έκανε πάντα αυτό που του έλεγαν. Σε μια ειρωνική αποστροφή του σεναρίου ο λοχίας στο στρατό τον αποκαλεί “ιδιοφυία”. Κάνει αυτό που του λένε. Καθήκον χωρίς ερωτήσεις, χωρίς αμφισβητήσεις και τσιριτζάντζουλες. Δεν έχει αναστολές ο Forrest Gump. H απλοϊκότητα των συλλογισμών τον οδηγεί πάντα στην ορθή, την ηθική την απόφαση. Αυτή που θα έπαιρνε ένα παιδί.

Ίσως αυτή η ικανότητα του Φόρεστ να παίρνει κάθε φορά χωρίς δισταγμό την σωστή, την ηθική απόφαση, είναι που με κάνει να θέλω να ταυτιστώ μαζί του. Μπορεί η νοσταλγία για την χαμένη μου παιδική αθωότητα να είναι η αιτία της αγάπης, που τρέφω για την συγκεκριμένη ταινία. Είναι η λύση που προσφεύγω, όταν τα διλήμματα με βασανίζουν κάτι περίεργα βράδια. Πάντα με συγκινεί. Πάντα μου φέρνει χαμόγελο, δάκρυα, ηθική ανάταση. Αυτή είναι άλλωστε και η αποστολή του δράματος κατά τους Αρχαίους Έλληνες τραγωδούς. Η κάθαρσις. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο καθαρτικό, από έναν αντιήρωα, περιορισμένης “διάνοιας”, που κάνει πάντα αυτό που πρέπει. Οι “περιορισμοί” της φύσης του γίνονται ηθική πυξίδα, και τον επηρεάζουν θετικά σε βαθμό που να διαμορφώσει την παγκόσμια ιστορία και την ποπ κουλτούρα της σύγχρονης εποχής. Είναι απολαυστική αυτή η βαθιά ματιά του Zemeckis στην φυσιολογία της παιδικής αθωότητας, και στην σχέση της με την εμμονή του ήρωα του, να κάνει το σωστό. Αυτό δε του υπαγορεύεται από τα κατά καιρούς λεγόμενα αυτών που αγαπάει. Τα λεγόμενα της μητέρας του, της αγαπημένης του Τζένυ, του κολλητού του Μπάμπα και του υπολοχαγού Νταν έχουν αξιωματικό χαρακτήρα για την ζωή και για την πορεία του ήρωα του Zemeckis.

Μπορεί να φταίει η φάση της διαρκούς αναθεώρησης, που περνάμε όλοι. Όσοι έχουμε κάποια ίχνη συνείδησης ακόμα. Μπορεί να φταίει η νοσταλγία για την χαμένη παιδική μας αθωότητα. Ίσως να είναι αυτή η απαλλαγή από τις ευθύνες, όταν τις αποφάσεις μας τις έπαιρναν άλλοι για εμάς, που έκανε τόσο αγαπητό τον Φόρεστ, σε τόσο ευρύ κοινό. Δεν σας το κρύβω. Όλες τις περσινές μου διακοπές τις πέρασα με ένα T Shirt που τον απεικόνιζε στο παγκάκι της ταινίας και το ‘life is a box of chocolates’. Δεν μπορεί παρά να λατρέψει κανείς την ερμηνεία του Τομ Χανκς, που αφηγείται ταυτόχρονα με αυτήν την λατρεμένη προφορά του Νότου και το κόμπιασμα του ανθρώπου, που αντιλαμβάνεται λίγο πιο αγγελικά τα πράγματα.

Βέβαια όπως ο ίδιος λέει, η μητέρα του πάντα είχε έναν μοναδικό τρόπο να τον κάνει να καταλαβαίνει. Όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας κάνουμε αδιανόητα πράγματα γι’ αυτούς που αγαπάμε . Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Άλλο το ό,τι μπαίνουμε στην προκρούστεια λογική της κοινωνικής νόρμας. Άλλο το ότι ακρωτηριάζουμε κάθε διαφορετική πτυχή του χαρακτήρα μας για να ενταχθούμε σε παρέες, σε επίπλαστα στερεότυπα, σε “κανονικότητες”. Εδώ ο ήρωας μας γίνεται αγαπητός γιατί από την μια εντάσσεται κοινωνικά και προσφέρει παρά το handicap. Από την άλλη δεν χάνει τον εαυτό του.

Σ΄ αυτό το μοναδικό ταξίδι, μέσα από τα πολλά παπούτσια του ο Φόρεστ διδάσκει την αλησμόνητη χορευτική φιγούρα του Έλβις στο “Houndog”. O Βασιλιάς του ροκ εντ ρολ που κατά τον Φόρεστ ήρθε η μέρα που είπε “one too many songs”. ”Πρέπει να είναι δύσκολο να είσαι ο βασιλιάς”. Γνωρίζει την πρώτη του αγάπη την πρώτη μέρα στο λεωφορείο για το σχολείο. Ακόμα θυμάμαι την δική μου. Ακόμα έτσι είναι. Βέβαια εγώ ήμουν ακόμη πιο αφελής από τον Φόρεστ και σίγουρα πιο δειλός και δεν της το είχα πει ποτέ. Η πρώτη ερώτηση της καλής του είναι: ‘είσαι χαζός” ; Δεν έχει υπάρξει καψουρεμένος άντρας που να μην έχει ακούσει αυτήν την ερώτηση. Ακόμη και με τα μάτια. Αν ήταν ψύχραιμος και κουλ δεν θα ήταν αυτό που νόμιζε. Μπερδεμένα θα τα είχε στο μυαλό του. Μετά αλλάζει το πράγμα. Έρχεται η απομυθοποίηση. Η εκλογίκευση. “Αν γνωριστείς δεν είσαι πια ξένος”.

Πάμε όμως στην θαυμαστή ζωή του Φόρεστ Γκάμπ. Έχει το όνομα ενός ρατσιστή νοτίου προπάππου του. Τα θαύματα γίνονται κάθε μέρα, λέει ο Φόρεστ Φόρεστ Γκάμπ. Έχει απόλυτο δίκιο. Εμείς τα ζούμε κάθε μέρα. Μόνο τρέχοντας σπάνε τα δεσμά μας λέει ο Ζεμέκις, όταν ο ήρωάς του σπάνει το πρώτο του ζευγάρι ανατομικά παπούτσια. Τρέχει παντού ο Φόρεστ και κάποιοι χοντροκέφαλοι Έλληνες θα έλεγαν “όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια”. Ευτυχώς γυρίστηκε στις ΗΠΑ. Συναντάει τον ρατσιστή κυβερνήτη της Αλαμπάμα, κατά του οποίου γίνεται απόπειρα δολοφονίας, όταν θέτει υποψηφιότητα για την Προεδρία των ΗΠΑ. Λέει στον Κένεντυ ό,τι κατουριέται από τα πολλά Sgt Peppers. Πάει σε συναυλία του Bob Dylan κατά του πολέμου. Bοηθάει τον John Lennon να γράψει το imagine ,παρίσταται στην απόπειρα δολοφονίας του Ρήγκαν. Καταφέρνει να γίνει “σαν οικογένεια” με την αγαπημένη του Τζένυ, η οποία το σκάει όταν της ζητάει να τον παντρευτεί. Μπορεί να μην είμαι έξυπνος της λέει, αλλά ξέρω πως είναι η αγάπη. Και εκεί έρχεται και τσακίζεται η καρδιά του κάθε πικραμένου και θυμάται πράγματα, που θα έπρεπε από καιρό να έχει ξεχάσει.

Η απόλυτη ταινία για τον γράφοντα. Κάθε φορά που την βλέπω ανακαλύπτω και κάτι ακόμα. Γεμάτη από Εaster Eggs και από πρακτική σοφία ζωής μέσα από το βλέμμα ενός αθώου ανθρώπου. Δεν ξέρω και πολλούς ενήλικες που μπορούν να επικαλεστούν αθωότητα σήμερα. Αυτή χάθηκε ακόμα και από τα παιδιά. Γέλια και δάκρυα μαζί με το διακριτικό και πρέπον αλλά ταυτόχρονα αιχμηρό και φιλοσοφημένο χιούμορ της ταινίας. Αυτή πιάνει την ιστορία από την μέση, σ’ ένα παγκάκι μιας στάσης λεωφορείου κι έχει καθαρτική για την βεβαρυμένη ψυχή μας δράση, χωρίς ν’ αφήνει γρατζουνιές.

Αυτήν την υπέροχη ωδή στην αγάπη, στην μητέρα, στην αγαπημένη, στους φίλους, την πραγματεία της ζωής, του καθήκοντος, της ειρωνίας προς την σοβαροφάνεια και το “τυχαίο” της ιστορίας, θα την δούμε για να γιορτάσουμε τα δύο χρόνια του ‘Κρασιά και Ταινίες” έστω και ένα μήνα καθυστερημένα. (Τις προσεχείς εβδομάδες θα ακολουθήσει και πάρτυ γενεθλίων και θα ενημερωθούν αυτοί που πρέπει) . Πάμε λοιπόν σε πολύ θερινό και ιδιαίτερο μενού . Φαγκρί ψημένο στο κάρβουνο. Γαρίδες κοκτέιλ, γαρίδες σαγανάκι και γαριδομακαρονάδα που θα μας στείλει κατ’ ευθείαν από το Bayou o Φόρεστ. Τα γράμματα τα ξέρει. Είχε κάνει και καπετάνιος γαριδάδικου. Θα τις συνοδέψουμε με το πιο τίμιο Ασύρτικο που έχω πιει φέτος και δεν είναι άλλο πέρα από αυτό της Astir X .

Εξαιρετική τιμή . Προσιτή για κάθε βαλάντιο. Καμία σχέση με τις τιμές των Ασύρτικων της Σαντορίνης αλλά δεν υπολείπεται σε ποιότητα. Διαφέρουν βέβαια κάποια χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν κυρίως με την ορυκτότητα αλλά αυτό δεν το κάνει υποδεέστερο. Το ασύρτικο του Οινοποιείου της Καλαμάτας με αμπελώνες στην ορεινή Πελοπόννησο δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τους χρυσοποίκιλτους ομοτίμους της οικογενείας του. Εγώ με μια υπερβολή που με διακατέχει θα το χαρακτήριζα “Ρομπέν των φτωχών”. Ένας ήρωας απόλαυσης για τους όχι τόσο προνομιούχους, με μια ευγενή καταγωγή που θέλει να κρύβει. Αλλά επειδή εγώ τα παραλέω. Καλύτερα να το δοκιμάσετε.

Γενέθλια έχουμε, και αποζητούμε με το φαγκρί μας λαδολέμονο, αυτήν την ωμή δύναμη στην οξύτητα, αποτέλεσμα της ιδιαίτερης οινοποίησης του Aσύρτικου της Astir X. Το κρασί του Μεσσηνιακού οινοποιείου εκφράζει το υψόμετρο και την αγριάδα του Πελοποννησιακού τοπίου. Κρασί ‘terroir” σίγουρα, έχει την δική του ταυτότητα και χαρακτήρα. Άνετα στέκεται δίπλα δίπλα στα ασύρτικα της Σαντορίνης και στα blend του Ασύρτικου της Δράμας με το Sauvignon Blanc. Υψηλή, κοφτερή οξύτητα σαν την τρίπλα του Κριστιάνο Ρονάλντο, λαμπερό χρυσαφένιο χρώμα σαν την κόμη του Χάλαντ. Δομή και πειθαρχία εθνικής Γερμανίας. Θα αποτελούσε ευχάριστη έκπληξη σίγουρα σε ένα οινικό μουντιάλ, όπως έκανε τελευταία σε οινική έκθεση στην Βρεττανία. Πολύπλοκος αρωματικός χαρακτήρας, με εσπεριδοειδή στην πιο ζουμερή τους ηλικία, lime, λεμόνια, λεμονανθοί, βοτανικότητα από χαμομήλι, με επίγευση μακρά και μ’ ένταση που υπερκαλύπτει την ψαρίλα από το φαγκρί και την γαρίδα του Μπάμπα. Η δυνατότητα του για περαιτέρω παλαίωση και βελτίωση αδιαμφισβήτητη. Προσδοκώ ό,τι με σύμμαχο το χρόνο θα αποκτήσει ακόμη περισσότερη πολυπλοκότητα. Ιδιαίτερα ευχάριστο, σύνθετο και υπερτίμιο. Ιδανικό για τα δύο χρόνια του “¨Κρασιά και Ταινίες” .

Συνεχίζουμε με γλυκό της γιαγιάς, φρυγανιά, κρέμα γάλακτος, ζελέ κεράσι, λεμόνι, ότι γουστάρει ο καθένας. Στα ηχεία μας όμως ηχεί το “Papa-Oom-Mow-Mow” των Beach Boys). Έτσι για την ανάμνηση της ιστορικής διαφήμισης. Ας μην είμαστε σε κάποια παραλία αν και θα έπρεπε. Το γλυκάκι μας, το οποίο αντί φρυγανιάς, μπορεί να έχει ως βάση και μπισκότα petit beure, θα το συνδυάσουμε με το καταπληκτικό αφρώδες “Karanika Extra Brut Cuvee Prestige” ένα μοναδικό αφρώδες συνδυασμό του ασύρτικου και του ξινόμαυρου από το Αμύνταιο.

Η πολυπλοκότητα στο μεγαλείο της λόγω και του terroir αλλά και της ιδιαίτερα σύνθετης διαδικασίας επεξεργασίας των σταφυλιών σε διαφορετικά στάδια ωριμότητας , παλαίωση σε διαφορετικά μεγέθη βαρελιών. Παρατεταμένη αυτόλυση στις φιάλες μας λέει ο οινοποιός 48-90 μήνες, του δίνει δομή και βάθος και έναν πολυσχιδή χαρακτήρα. Πολύπλοκο, πολυσχιδές και ισορροπημένο μας μοιάζει ως στήλη στα δύο από τα τρία. Γιατί πολύπλοκοι είμαστε, πολυσχιδείς είμαστε, ισορροπημένοι δεν θα το έλεγε κανείς. Αρμόζον στην περίπτωση και πολυτελές θα έλεγα εγώ, το ανοίγουμε με pop. Μας ευχόμαστε χρόνια πολλά και στα καλύτερα που σίγουρα έρχονται και στα ηχεία μας παίζει το happy birthday mr president από την Mairilyn Monroe έτσι για τη δική μας αναφορά στην ποπ κουλτούρα. Άλλωστε μετά το pop δεν έχει stop. Πιες Φόρεστ πιες. Και σβήσε τα δυο κεράκια.